Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

Μπου!




Την βαρέθηκα την μαλακία στον εγκέφαλο. Ειλικρινά. Οποιαδήποτε συζήτηση γύρω από τους μετανάστες θα βρει από κάτω πέντε μαλάκες, άλλοι να κάνουν λόγο για τα δεινά που περνάμε, άλλα να με πρήζουν ότι μας φτώχυναν, άλλοι να υποστηρίζουν με μένος την υπεροχή μας, άλλοι να κάνουν χαβαλέ, ο καθένας τα δικά του.

Προσπαθώ να σκεφτώ μια κοινή ανάμνηση με όλους αυτούς, ένα πρόσφατο μεγάλο κακό που πραγματικά τους τρόμαξε. Ένα γεγονός που πήρε τη γη κάτω από τα πόδια τους. Τρακάρουμε και το εξιστορούμε για μήνες, σπάμε πόδια, κεφάλια, αρρωσταίνουμε και κάνουμε σα χαμένα. Όμως αυτά δεν συμβαίνουν σε όλους. Και φυσικά, έρχεται στο νου μου ο τελευταίος μεγάλος σεισμός στην Αθήνα. Για χρόνια, όλοι μας εξιστορούσαμε ο ένας στον άλλον πόσο μυρμήγκια νιώσαμε σε εκείνον τον σεισμό. Πόσο αδύναμοι, ανήμποροι και τρομαγμένοι ήμασταν για μέρες. Αυτό. Αυτό είναι το ΜΟΝΟ γεγονός για το οποίο πραγματικά όλοι τρομάξαμε, όχι μόνο για τις ζωές μας, όχι μόνο για τις περιουσίες μας αλλά και για τις οικογένειές μας, τους φίλους, τον κόσμο όπως τον ξέραμε. Για λίγα λεπτά βέβαια, αλλά μου κάνει.

Και μετά κάθομαι και λέω, δε βαριέσαι. Είναι να γελάς. Να προσπαθείς να βάλεις στα κεφάλια λεμέδων που δεν έχουν τρομάξει στ΄αλήθεια για σχεδόν τίποτα στη ζωή τους τί σημαίνει φόβος για τη ζωή σου για χρόνια, ίσως για όλη σου τη ζωή. Τί σημαίνει αληθινή πείνα κι όχι από εκείνη που σε περιμένει ένα πιάτο φαί στην μάνα σου άμα χρειαστεί, τί σημαίνει μόνιμος πόνος, τί σημαίνει να σου ανήκει μόνο το ρούχο που φοράς, τί σημαίνει να χωρίζεις από την οικογένειά σου ή και να την χάνεις για πάντα. Να πρέπει να αρθρώσω έστω και μία λέξη στους μπαμπουίνους που καλεί το σταρ τσάνελ να ψηφίσουν εάν είναι υπέρ ή κατά των μεταναστών στην Νομική για να κερδίσουν ένα κινητό.

Θέλω να πω, είναι τόσοι πολλοί οι σεισμοί που θα 'πρεπε να τρώμε στα κεφάλια για χρόνια για να έχουμε το παραμικρό δικαίωμα να κρίνουμε πραγματικά δίκαια, που ούτε καν θα προσπαθήσω. Για άλλο ένα βράδι λέω να κλείσω υπολογιστή και τηλεόραση και να πω ευχαριστώ που έζησα ακόμη μια μέρα χωρίς αληθινό σεισμό.








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου 2011

Πέη day




Τώρα που οι καιροί το επιβάλλουν για φορμάτ, ριστάρτ, ριμπούτ και γενικά δηλαδή όλα αυτά τα ταλαιπωριακά που κάνουν οι γκομπιουτεράδες για να σου καταστρέψουν μια και καλή το ήδη κατεστραμένο πισί προτού το πάρεις απόφαση να αγοράσεις καινούργιο, κι ενώ ο Γκλέτσος μάχεται στα χαρακώματα, κάθομαι και σκέφτομαι αυτά που φάγαμε μαζί με τον Πάγκαλο. Αυτά που εκείνος τρώει ακόμη προφανώς κι εγώ αναπολώ με νοσταλγία. Τα κότερα, τα ταξίδια, τα ξύδια, τις σπιταρώνες, τις χλίδες και όλα όσα ζήσαμε στο έπακρο και τώρα καλούμαι να πληρώσω. Με τόκους.

Θα μου πεις, τα έφαγες κι εσύ όλα αυτά; Θα σου πω όχι αλλά δεν έχει σημασία, μπροστά μου ήταν ας τα έτρωγα ή ας έκανα κάτι αντί απλά να γκαρίζω όταν έβλεπα τους άλλους να τα τρώνε. Τώρα το μόνο που μένει είναι τουμπεκί και να πληρώσω τον λογαριασμό μαζί με αυτούς που το άπλωσαν το ξεράδι. Και όχι, δεν είναι άδικο αυτό. Είναι απλή καλή λογική. Είχαμε μια μεγάλη σοκολατένια τούρτα και τώρα δεν την έχουμε. Είτε την φάγαμε όλοι, είτε οι μισοί και οι άλλοι μισοί τουμπεκιάσαμε. Εμένα το ίδιο μου κάνει. Θα πληρώσω με χαρά μαζί σας, μόνο και μόνο για να μάθετε άλλη φορά ότι τρώτε δεν τρώτε, είστε όλοι κλέφτες και θα έρθει η στιγμή που θα πληρώσετε μαζί με μένα.

Είναι ακριβώς η ίδια λογική με όοοολους αυτούς που τώρα τον πίνουνε. Δες για παράδειγμα τις πίπες που τρώνε οι δημόσιοι υπάλληλοι. Που φωνάζουν και σκούζουν ότι μη μας βρίζετε, μην μας έχετε στη μπούκα, ρε 'σεις δεν είμαστε όλοι λαμόγια, μην τσουβαλιάζετε, δεν ταλαιπωρούμε όλοι τον κόσμο, δεν παίρνουμε όλοι τρεις μισθούς και δέκα επιδόματα, δεν... δεν. Αγαπητοί μου, μην σκούζετε, το τσουβάλιασμα έχει βάση. Έχει πάει κανείς μας στις δημόσιες υπηρεσίες και αφού εισπράξει τά άπειρα καφριλίκια, σηκώθηκε έστω ΕΝΑΣ απ΄αυτούς τους “σωστούς” να κράξει τους συναδέλφους του; Ποτέ. Άρα τσουβάλιασμα. Όταν έτρεχα στις υπηρεσίες ακόμη και με την κοιλιά τούρλα, δεν είδα έναν από τους “σωστούς” να τα βάλει με τις δεκάδες των αργόσχολων. Δεν είδα κανέναν να σηκωθεί και να πει μπάστα μανταμίτσα αυτοί είναι λαμόγια, ούστ από ΄δω κοπρόσκυλα, έλα εδώ να σου κάνω τη δουλειά. Άρα τσουβάλιασμα.
Τα ίδια και με τους πολιτικούς. Όταν άκουγα από όοοοολους ότι κάποιοι τα παίρνουνε δεν είδα έναν να σηκωθεί να πει τα παίρνει ο τάδε, ο τάδε κι ο τάδε. Πώς να μην τσουβαλιάζω τώρα; Γιατί να μην τσουβαλιάσω; Άμα ήξερα ότι ο διπλανός μου έχει κλέψει το σύμπαν είναι δυνατόν βλέποντας καθημερινά τα δεινά των θυμάτων του να μην κάνω κάτι γι' αυτό; Είναι δυνατόν να μην είμαι το ίδιο λαμόγιο εάν δεν πω τίποτα; Άρα τσουβάλιασμα.
Οι αγρότες; Ήρθε κανείς να μου πει ότι ξέρεις κάτι, η επιδότηση που πήρε ο τάδε και ο τάδε είναι μουσαντένιες γιατί πρόκειται για λαμόγια; Μπα. Άρα τσουβάλιασμα. Κ.ο.κ.

Τσουβάλιασμα, λαϊκισμός, γιούχα, γκλέτσοι και γενικά όλα αυτά τα τζιζ πράγματα που δεν ανέχεσαι νηφάλιος παρεκτός κι αν δεν έχει μείνει σε δουλειά ούτε ένας φίλος σου, για δείγμα. Αν τις γιορτές που πέρασαν αντί να ρωτάς όλους "τί δώρο πήρες", έφτασες να ρωτάς "αποζημίωση πήρες";

Τσουβάλιασμα και πέη day και μάλιστα με μεγάλη μου χαρά.








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...