Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Crab Bucket




Και φεύγεις από το Κέντρο Του Σύμπαντος, από την Κοιτίδα του Πολιτισμού, των Γραμμάτων και των Τεχνώνε και φοβάσαι τι θα συναντήσεις. Το crab bucket στα καλύτερά του. Και μετά προσγειώνεσαι σε ένα πανέμορφο μέρος με πολύ φιλικούς ανθρώπους που ακόμη κι αν δεν σε ξέρουν καθόλου θα σε πήξουν στις καλημέρες και θα αυτοσαρκαστούν σε κάθε ευκαιρία. Τα πάντα περπατιώνται και το μεσημέρι τρως σπίτι σου.Όσο κρύο και να κάνει, ο ήλιος θα σου καίει την πέτσα αλλά παρόλα αυτά θα τον κυνηγάς όπου κι αν είναι. Όλες οι φυλές θα σου μιλήσουν ακόμη και με παντομίμα και τα βράδια δεν θα φοβηθείς να κάνεις τσάρκες.

Βασικά, δεν έφυγα από την Ελλάδα. Σε ένα ελληνικό νησί πήγα ή τουλάχιστον έτσι νιώθω. Μιλάω τη γλώσσα μου, αγοράζω τα προϊόντα που ξέρω, ζουν με τα έθιμα και περίπου τα φαγητά μου και παραδόξως είναι πολύ της μόδας τα μουστάκια αλλά βασικά, αυτά. Όοοολα τα άλλα είναι καινούργια. Κυρίως καλά. Θα μπορούσα να γράψω αρκετά για τα άσχημα του τόπου αυτού αλλά έχοντας έρθει από τη Ζούγκλα, πραγματικά δεν μου κάνουν αίσθηση.

Τώρα καταλαβαίνω γιατί το νησί αυτό επιβιώνει και μάλιστα μια χαρά. Γιατί λειτουργούν τουλάχιστον τα αυτονόητα. Πόσιμο νερό χρησιμοποιείς μόνο για να πιείς από ειδική βρύση, δεν το καταναλώνεις για βλακείες, λάστιχο στην αυλή απλά δεν επιτρέπεται να βάζεις, ο πεζός έχει πάντα προτεραιότητα παρόλο που γίνεται της πόπης από αυτοκίνητα και πολλά ακόμη μικρά και μεγάλα πράγματα που με παραξενεύουν στην αρχή αλλά μετά σκέφτομαι πως πρόκειται για τα αυτονόητα, αυτά που συμβαίνουν παντού εκτός από τη ζούγκλα μας.

Ναι, στη φάση που είμαι θέλω η μαύρη πέτρα που έριξα να γίνει κατάμαυρη και ακόμη κι αν πήγαινα στην Ουγκάντα πάλι όμορφη θα την έβλεπα αλλά βοηθά και ο τόπος. Πρόκειται για μια πανέμορφη παραλιακή πόλη γεμάτη φοίνικες και κήπους. Μια μικρή βόλτα στα στενά θα σε πείσει ότι κάπου εδώ μένει στα σίγουρα ο Ψαλιδοχέρης. Τέτοια σχήματα στα άπειρα δέντρα δεν έχω ξαναματαδεί και οι κήποι είναι πραγματικά γιγάντιοι. Τα μπέντζαμιν που τα είχα δει μόνο σε γλάστρες, εδώ είναι τεράστια δέντρα και οι ιβίσκοι θάμνοι πυκνοί που περικυκλώνουν βίλες ολόκληρες.

Χώρια οι λεμονιές και οι μανταρινιές. Πρέπει να το 'χουνε τάμα εδώ και κάθε σπίτι έχει τουλάχιστον από μία. Το δικό μου, έχει από δύο. Μάζεψα, έβαλα στο φαγητό, στις σαλάτες, έκανα γλυκό και τελειωμό δεν έχουν. Το νέο παιχνίδι της μικρής είναι να βγαίνουμε στην αυλή και να κόβουμε φρούτα. Και μετά να τα τρώμε. Και μετά να ξανακόβουμε. Μέχρι λεμόνι με τη φλούδα έφαγε το άτιμο.

Όσες αναφορές ελλήνων βλέπω που ήρθαν εδώ έχουν να σου πουν για τις διαφορές της γλώσσας και ένα σωρό χαζά. Αν τα φανάρια λέγονται “φώτα”, αν ντύνονται υπερβολικά, αν ακούνε μόνο σκυλάδικα. Και πραγματικά απορώ. Γίναμε τόσο πολύ μαλάκες ή από πάντα ήμασταν;




Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2012

Χρέος ΜΟΥ;



Η εμμονή να εξισώνεται στην συνείδηση και τους λόγους των πολιτικών, το χρέος του καθενός μας με το κρατικό, ΔΕΝ ΣΤΕΚΕΙ. Είναι ντροπή να ακούγεται κάτι τέτοιο, δεν είναι καθόλου το ίδιο, στην ουσία πρόκειται για δύο ανταγωνιστικές έννοιες που όταν η μια είναι στα ντουζένια της η άλλη θα είναι καταδικασμένη να υποφέρει. Και συνήθως το κάνει η δεύτερη.

Όσο και να μου παπαριάζετε τα αφτιά ότι π.χ. οι απολύσεις και τα κλεισμένα μαγαζιά θα βοηθήσουν να ανακάμψει το κράτος ή είναι παράπλευρες απώλειες πραγμάτων που πρέπει να γίνουν, εγώ βλέπω ότι έτσι δημιουργούνται καθημερινά ένα κάρο προσωπικά χρέη πάνω από κεφάλια ανθρώπων. Ανθρωπένιων ανθρώπων. Που τρώνε, ζουν, αναπνέουν και πεθαίνουν πάρα πολύ γρήγορα σε σχέση με ένα κράτος, ας πούμε. Και αυτή ακριβώς είναι η ένστασή μου. Το κράτος δεν θα πεθάνει αύριο, δεν πάθει καρδιά από το άγχος, δεν θα του πέσουν τα μαλλιά, δεν θα πάθει κατάθλιψη, δεν θα πεινάσει με την κυριολεκτική έννοια του όρου.

Θα μου πείτε, δεν γίνεται να είμαστε αποκομμένοι από τα προβλήματα του τόπου μας, σε άλλες εποχές άλλοι έδωσαν τη ζωή τους για τη χώρα τους. Θα σας πω ότι ευχαρίστως να δώσω και τη δική μου αλλά για κάτι που να αξίζει αλλά όχι και για τις μερσεντέ και τις βίλες του κάθε μαλάκα κλέφτη που κατάφερε να τρουπώσει σε ένα αξίωμα.

Σόρι κιόλας, αλλά δεν έχω μια αιωνιότητα για να δρέψω τους καρπούς των θυσιών σας, όπου να ‘ναι θα μου πάρουν μέτρα για φέρετρο ενώ εσείς πάντα θα έχετε έναν παπάρα να λέει ότι χρωστάμε, να γεμίζει τον κόσμο ενοχές για ένα αστρονομικό ποσό, ένα ποσό που θα μας ακολουθεί προφανώς για αιώνες, ένα θα λέει, κρατικό χρέος. Και θα συνεχίζει να τολμά να τα λέει αυτά όταν εμένα θα με τρώνε τα σκουλήκια, όταν θα συνεχίζουν να υπάρχουν άνεργοι, απλήρωτα ρεύματα και νοίκια και ένα κάρο καινούργια μικρά χρέη που θα κατσικώνονται πάνω από κεφάλια ανθρώπων από πραγματική σάρκα, οστά, όνειρα και ελπίδες. Και αντίθετα με εμάς, το Κράτος παρότι θα βυθίζεται στη φτώχεια, τη λιτότητα και την εξαθλίωση, δε θα πεθάνει ποτέ.

(αφιερωμένο στον αρχιμαλάκα υπάλληλο του ΤΕΒΕ που προτελευταία μέρα στην Ελλάδα εκτός από μπαλάκι στα πήγαινε-έλα, θυμήθηκε να μου κάνει και κήρυγμα για το μοναδικό του τόπου μας)



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...