Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

Τα πράγματα στην Κύπρο




Προφανώς έχω να μάθω ακόμη πολλά, αλλά αυτό το πεντάμηνο εντατικών στο Κυπριακό Σύμπαν με έχει λιγουλάκι ταρακουνήσει. Με την καλή έννοια*. Επειδή λοιπόν πλησιάζουν εκλογές και η δημοκρατία αρχίζει και ενδιαφέρει όλους, είπα να το ξεκινήσω γράφοντας δυo γραμμές για μια λίιιιγο διαφορετική δημοκρατία. Αυτό λοιπόν, που μου επισήμαναν οι περισσότεροι ντόπιοι για το σύστημα εδώ, είναι πως κυβέρνηση και κράτος, είναι δύο ξεχωριστά πράγματα, που ακόμη κι αν το πρώτο παραπαίει, το δεύτερο ούτε που θα την ακούσει. Έτσι, το πρώτο πράγμα που μου κίνησε την περιέργεια από τις πρώτες μέρες στην Κύπρο, ήταν το πολίτευμα. Εγώ μια δημοκρατία ήξερα. Την Μία, Αγία, Καθολική κι Αποστολική Ελλαδική Δημοκρατία. Άκουγα τόσα χρόνια για τους προέδρους στα περισσότερα κράτη, είδα και λίγες τοπικές ειδήσεις κι είπα να το ψάξω, μη με πάρουνε για γιαλαντζί καλαμαρίνα. Προεδρική στην Κύπρο, προεδρευόμενη εμείς. Κι έπιασα να διαβάζω. Αν είσαι τόσο στην κοσμάρα σου όπως εγώ, πιάσε καρέκλα, γιατί μια επίφανι παίζει να τη νιώσεις.

Θα ‘χεις ακούσει λογικά, πως εδώ δεν έχουν Πρωθυπουργό και Πρόεδρο της Δημοκρατίας αλλά σκέτο Πρόεδρο. Κάτι σαν τον Ομπάμα (not). Ο Πρόεδρος αυτός λοιπόν, αφού εκλεγεί, είναι σχετικά ακλόνητος και δεν εξαρτάται από την στήριξη της της Βουλής για να υπάρχει στην εξουσία. Δεν έχει το δικαίωμα δηλαδή η Βουλή, να ψηφίσει για να πέσει η κυβέρνηση, ενώ εγώ ως ψηφοφόρος, δεν θα το πάω μέσω υποψηφίων για να δω τον κάθε κληρονόμο στη Βουλή. Πρέπει να ψηφίσω τον ίδιο τον κληρονόμο, άμα τον θέλω για Πρόεδρο. Το ίδιο συμβαίνει και για τον κάθε βουλευτή και όλοι μα όλοι, ψηφίζονται με απλή αναλογική.
Έτσι, όσο και να μισούν οι βουλευτές τον Πρόεδρο, δεν μπορούν να τον ακουμπήσουν. Μόνο ο κόσμος μπορεί να τον ανεβοκατεβάσει με την ψήφο του και μόνο κάθε 4 ή 5 χρόνια. Και άρα, για όλη του τη θητεία είναι σχετικά ακούνητος και δεν πολυεξαρτάται από τις κολεγιές με τους βουλευτές. Όλοι τους, εξαρτώνται από την κοινή γνώμη. Έχοντας λοιπόν, ξεχωριστά βουλευτικές και προεδρικές εκλογές, ο κόσμος δεν ψηφίζει έναν υποψήφιο του κόμματος για να αναδείξει κόμμα και πρόεδρο, αλλά μόνο τον ίδιο. Ένα το κρατούμενο. Πάμε παρακάτω.

Βουλευτής και υπουργός εδώ, δεν παίζει. Υπάρχει ασυμβίβαστο. Ή είσαι το ένα, ή το άλλο. Απαγορεύεται και τα δύο. Άρα υπουργείο και βουλευτιλίκι δεν πάνε πακέτο και mind the gap μεταξύ των δύο, διότι δυσκολεύει πολύ το ρουσφέτι. Ο βουλευτής, εκλέγεται από το λαό ενώ ο υπουργός, όπως και σε εμάς, μπορεί να είναι κάποιος που επέλεξε ο Πρόεδρος και να μην έχει καμία σχέση με εκλογές. Άρα έχουμε και λέμε: Πρόεδρος και βουλευτές, καμία σχέση μεταξύ τους, καμία ανάγκη για υπερψήφιση νομοσχεδίων του κόμματος ή ομοφωνία στη Βουλή, κανένας φόβος για διαγραφή κανενός και κυρίως, κανένας βουλευτής δε φοβάται μη τυχόν και χάσει το υπουργιλίκι. Ο καθένας στο πόστο του, ανεξάρτητος. Και το πιο σημαντικό; Δε φοβάσαι μη τυχόν και αύριο έχεις εκλογές. Καθόλου. Ξέρεις, ότι για πέντε χρονάκια καθάρισες.

Θα μου πείτε, έχει κι αυτό το σύστημα τα κακά του. Φυσικά και τα έχει. Έχω πολλά χρόνια μπροστά μου να τα ανακαλύπτω και να τα κράζω. Αλλά οφείλω να αναγνωρίσω στο σύστημα αυτό, ότι έχει καλά που είτε τα χάσαμε, είτε δεν τα είδαμε ποτέ. Για παράδειγμα, είναι πιο γρήγορο και πιο αποτελεσματικό: Κάποιο καλοκαίρι η Κύπρος βρέθηκε αντιμέτωπη με τρομερή λειψυδρία. Αναγκάστηκε, λοιπόν, να δανειστεί νερό από την Ελλάδα. Το κόστος μεγάλο - ούτε στο χειρότερο εχθρό σου, που λέει ο σοφός λαός. Μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, είχαν φροντίσει να επενδύσουν σε εταιρίες αφαλάτωσης. Χτίστηκαν δύο εργοστάσια, με πολύ χαμηλότερο συνολικά κόστος για νερό. Δεν μπήκε καμιά γραφειοκρατία στη μέση, για ελαχιστοποίηση του χρόνου. Στους δύσκολους καιρούς που διανύουν οι οικονομίες πολλών χωρών, η Κύπρος εκ νέου αφαιρεί κάθε γραφειοκρατικό εμπόδιο και βάζει μπροστά τη διπλωματία. Επισπέυει τις διαδικασίες εξόρυξης φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο. Βλέπει τα δύσκολα, το θέλει ΤΩΡΑ. Ούτε να δούμε πόσο θα βάλω στην τσέπη εγώ, πόσο εσύ, πόσο θα κλέψω, πόσο θα φάω. Το θέλω τώρα, θα το έχω τώρα.

Και είναι και πιο κοινωνικό. Αν εξαιρέσεις το γεγονός της έλλειψης συγκοινωνιών (και το μύθο που λέει ότι οι Κύπριοι επειδή έχουν πολλά αυτοκίνητα δεν τις χρειάζονται), εάν εξαιρέσεις τις αδύνατες βόλτες στην πόλη με το καροτσάκι του μωρού λόγω των παρκαρισμένων αυτοκινήτων πάνω στα πεζοδρόμια, θα πρέπει να είσαι εξωγήινος για να μην παρατηρήσεις ότι δεν υπάρχει ούτε ένας άστεγος ας πούμε, στους δρόμους. Ή ότι ποτέ, τουλάχιστον εγώ, δεν έχω δει επαίτη και δη, τίποτα που να μοιάζει με τις τελευταίες φρικιαστικές ή μάλλον, ΑΠΟΛΥΤΑ ΦΡΙΚΙΑΣΤΙΚΕΣ εικόνες μου από την Αθήνα.

Ακόμη, υπάρχουν κι εδώ επιδόματα, συντάξεις και περιθάλψεις αλλά κάπου-κάπου, βλέπεις ένα τσικ μεγαλύτερης ευαισθησίας. Όπως π.χ. η σύνταξη νοικοκυράς. Προφανώς λόγω επέλασης καλλονών, εικάζω. Επιτέλους, η αλλοδαπή δίμετρη που θα σου κλέψει τον άντρα, είναι μόνο αυτό που θα έπρεπε, δηλαδή σκέτο αντροχωρίστρα και όχι σοβαρός κίνδυνος επιβίωσης εάν όλη σου τη ζωή την πέρασες στην κουζίνα.

Τέλος, η επιχειρηματικότητα κομμάτων και εκκλησίας, μαζί με όλα τα κακά που προφανώς σέρνει, δεν είναι ταμπού. Αντί για μίζες, offshore και κρυφές χρηματοδοτήσεις, αντί όλη η πολιτική και η εκκλησία να είναι χτισμένες εξ’ ολοκλήρου σε σκάνδαλα, καλύτερα να απλώνεις το χέρι σου στο ράφι του σούπερ μάρκετ και να επιλέγεις εσύ εάν θα στηρίξεις τον τάδε ή τον δείνα, αγοράζοντας το προϊόν του ή να μαθαίνεις για το νέο εργοστάσιο ενέργειας που ετοιμάζει η εκκλησία. Κι αντί να φτιάχνεις κρυφές offshore, καλύτερα να τις στεγάζεις. :D

Οι περισσότεροι εδώ, μου είπαν ότι τα θεμέλια για το σύστημα που δουλεύει, τα έβαλαν οι Άγγλοι. Όπως για παράδειγμα, το κτηματολόγιο που λειτουργεί άψογα από τότε. Δεν ξέρω εάν ισχύει γενικότερα, πάντως αυτά που εμένα προσωπικά μου έκαναν και μου κάνουν καθημερινά τρομερή εντύπωση, είναι δύο πράγματα: α. ο νόμος ισχύει και β. γενικά σε θέλουν για πελάτη. Και στο δημόσιο, εννοώ. Το βλέπεις από την εξυπηρέτησή σου σε δημόσιες υπηρεσίες, τράπεζες και μαγαζιά. Εκτός που οι αναμονές είναι από μικρές έως ανύπαρκτες (εξαρτάται βέβαια σε ποια επαρχία μένεις), εκτός που αν πάρεις τηλέφωνο θα σου κάνουν ολόκληρη συζήτηση προκειμένου να σε κατατοπίσουν σωστά, εάν τώρα πας και από εκεί, οι υπάλληλοι θα σε εξυπηρετήσουν που να χτυπάς τον κώλο σου κάτω. Και στα μηδαμινά ακόμη. Εάν π.χ. σε μια δημόσια υπηρεσία ξέχασες να βγάλεις φωτοτυπία (παρόλο που στο είπαν και στο έδωσαν και γραπτό μαζί με τα δικαιολογητικά που θα χρειαστείς), ο υπάλληλος δεν θα σε επιπλήξει, ούτε θα σε στείλει ξινισμένος απέναντι στο μαγαζάκι να πας να τη βγάλεις. Θα σου πει δεν πειράζει, θα σηκωθεί σα να μην τρέχει τίποτα και θα στη βγάλει επιτόπου. Εάν αποφάσισες να βάλεις web banking στον τραπεζικό σου λογαριασμό, ακόμη κι αν η ουρά μεγαλώνει επικίνδυνα, ο υπάλληλος θα κάτσει επιτόπου να σου κάνει σεμινάριο κανονικότατο, γυρνώντας παρακαλώ την οθόνη του προς το μέρος σου και δίνοντάς σου το ποντίκι του να εξασκηθείς, για να σιγουρευτεί ότι εμπέδωσες πώς θα κάνεις την κάθε συναλλαγή. Είναι εντελώς παράξενο συναίσθημα για μένα, να ξεκινάω ήρεμη να κάνω τις δουλειές μου και να επισκεφθώ δημόσια υπηρεσία, κυρίως. Εντελώς.

Η μόνη μαλακία είναι ότι ένα ευχαριστώ σ’αυτήν την χώρα δεν έχω ακούσει ακόμη. Όλοι, ακόμη και σε 90 χρονών περιπτερά να πέσεις, θενκ γιου θα σου πούνε. :)

UPDATE:
Ο πρόσφατος πολύ καλός μου φίλος Μαρίνος Κουτσοφτίδης, συμπληρώνει στη σελίδα μου στο Facebook μερικά πολύ διαφωτιστικά σχόλια:

Μια σημαντική διαφορά με το πολιτιακό σύστημα της Ελλάδας, είναι οτι εδώ κανένα νομοσχέδιο που ψήφιζει η βουλή μπαίνει σε ισχύ αν δεν το υπογράψει ο πρόεδρος, και αντίθετα νομοσχέδια που καταθέτει η Κυβέρνηση πρέπει να ψηφιστουν από την βουλη. Συχνά ο ένας απορρήπτει τον άλλο και στο τέλος συμβιβάζονται και εγκρίνουν τροποποιημένα νομοσχέδια για να προχωρά η δουλειά. Χωρίς πολιτική κρίση, απλά καθημερινότητα. Στην Ελλάδα ο όρος "συμβιβασμός "μεταξύ των πολιτικών δεν βλέπουμε να υπάρχει. Και αυτό, εδώ εμείς, δυσκολευόμαστε να το καταλάβουμε.”

Οχι δεν ισχύει, απλά κανένας πρόεδρος υπηρέτησε πάνω από δυο θητείες. Μόνο Κυπριανου και Κληρίδης εκαναν 2 θητείες (10 χρόνια). Βασιλείου, παπαδόπουλος και χριστόφιας τελείωσαν από την πρώτη θητεία. Το μόνο που γίνεται από την Προεδρία του Κληρίδη και μετά, ο Πρόεδρος που εκλέγεται παραιτείται από το κόμμα του για να είναι Πρόεδρος όλων των Κυπρίων . ετσι , κάτι δύσκολο να καταλάβουν οι Ελληνες, Χθές ανακοίνωσε ο ΔΥΣΗ ("Αντιπολίτευση") οτι θα στηρίξει τα νέα οικονομικά μέτρα που θα καταθεση η Κυβέρνηση, εφ' οσων τα στηρίξη και το Ακελ ( το κόμμα του Προέδρου).”

Ευχαριστώ θερμά Μαρίνο μου!




*Ως γνήσιος έλληνας, θα μου πεις, αρνητικά δεν έχει; Θα σου πω και πάλι, πως σχεδόν πρέπει να είναι εγκλήματα για να τα πιάσει το μάτι μου, αν σκεφτείς ότι είμαι πια θεόστραβη από αυτά που έβλεπα τόσα χρόνια στον τόπο μου. Συζητώντας για όσα συμβαίνουν εδώ και άλλα τόσα, που θα σου πονέσω τα μάτια άμα κάτσω και στα γράψω, (που θα το κάνω δηλαδή, αλλά σε δόσεις) το πρώτο πράγμα που επίσης σκέφτεται να κάνει κάποιος, όταν τα λέμε αναμεταξύ μας, είναι να μου αντιτάξει τα στραβά. Χωρίς να αναλογίζεται ότι εδώ, οι σταθερές υπάρχουν και λειτουργούν, τουλάχιστων θεμελιωδώς, για να μπορούμε προφανώς να συζητάμε ακαδημαϊκά πάνω από τη φουκού ή δίπλα σε μια από τις δεκάδες πεντακάθαρες παραλίες, προσιτές με τα πόδια, μέσω του μαγικού παραλιακού περιπάτου της Λεμεσού. Και το ξέρω πολύ καλά, ότι είμαι ενθουσιώδης, παρορμητική και χαζά αισιόδοξη τις περισσότερες φορές, μια άμυνα που έφτιαξα αναγκαστικά μπας και το σώσω, όμως, μπάστα λίγο ρε φίλε, μπάστα ένα δευτερολεπτάκι, ο σκοπός δεν είναι να σκεφτείς την επόμενη έξυπνη ατάκα, είναι απλά να βάλεις ακόμη ένα-δυο ενδιαφέροντα πράγματα στο πίσω μέρος του μυαλού σου. Πού ξέρεις αύριο σε ποια γωνιά του κόσμου ίσως πεταχτείς.





Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2012

Greek Crisis. Yes, we can.




Dear Europe,
I tried to avoid this by simply immigrating with all the family I could carry, but as we Greeks have big families and on behalf of my family still left behind - well, until the moment I’m writing this post, that is - I have but to say this:

Ok. The story is globally known but just for the history it goes like this: you had to completely destroy in a few months time, every single sector of my country and every single of our lives in order to pay our debt. Of money, that is. Spent in at least two decades. While funds were flowing at the drop of a hat. And for which no one cared when spent. On the contrary, when everyone knew they were spent by corrupted politicians and corrupted citizens. And now you want it back. With interest. And can’t have it. And you decide to “punish” us all. To set an example obviously. Fine by me. Really.

I just wanted to let you know that although we are mostly christians, we don’t really believe in punishment after death. So, in order to keep breathing and before my mother in law, of all people, decides to join the happy greek colony inside my new house, I dare to make some suggestions about our potential for further destruction and therefore, punishment.

You can no longer count in the following sectors:
Our income, pensions, taxation, careers, education, health, dignity and future generation.

However, there is still big potential in:
Unemployment, humiliation, racism, fascism, violation of human rights, crime, rotten politicians, police violence, empty promises, propaganda, suicides and The Backrupsy Threat.

Thank you






Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 15 Μαΐου 2012

Κόκκινη Γραμμή




Θέλω να κάτσω να γράψω άπειρα πράγματα και κάθε φορά, κάθε γαμημένη φορά, ένα κλικ στον reader έρχεται να με σμπαραλιάσει. Παγώνω, ανατριχιάζω, σφίγγεται το στομάχι μου, αναγουλιάζω και πολλές φορές δακρύζω. Δεν είναι δυνατόν να έχουν πάει όλα τόσο σκατά. Στην αρχή θεωρούσα ότι είναι η ιδέα μου και επειδή τα βλέπω απ΄έξω, τα μεγαλοποιώ. Και αρχίζω τα τηλέφωνα και καταλαβαίνω ότι αυτά που διαβάζω είναι τίποτα μπροστά στην απελπισία, την αγωνία και τον ανορθολογισμό που φέρνει η νέα πραγματικότητα στην Ελλάδα.

Πέρα από τις άσκοπες πολιτικές αναλύσεις, πέρα από τις ψυχολογικές, κοινωνικές και κάθε είδους ανάλυση που έχει υποστεί κάθε εκδοχή της ζωής μας, πέρα από τη χατζάρα της Αποκάλυψης που σίγουρα έρχεται, πέρα από τη σήψη εκείνων που περιγράφουν την πραγματικότητα αυτή, ανακαλύπτω πως δεν υπάρχει απολύτως τίποτα. Ψάχνω με μανία να βρω κάτι να πιαστώ. Τί-πο-τα. Δεν έχω μια σταθερά να πατήσω, να πω οκ, σκατά, αλλά κυρίες και κύριοι, εδώ. Εδώ είναι το όριο, από εκεί και πέρα το χάος. Τί-πο-τα. Εκλογές, παιδεία, λεφτά, μνημόνιο ή όχι, ανάπτυξη, νέες θέσεις, you name it, είναι όλα σάλτσες. Ένα μουχλιασμένο φαί που όλοι θέλουμε να του ρίξουμε σάλτσες. Ενώ θα ‘πρεπε να φαγωθεί φρέσκο, να μπει στο ψυγείο ή τώρα, απλά να πεταχτεί. Ακόμη κι αν μας χρυσώσουν μέχρι τον επόμενο παγετώνα, η ξεφτίλα αυτή, δεν έχει καμία σχέση με λεφτά και θα είναι πάντα εκεί, μια πηχτή αδιαπέραστη μούχλα.

Βλέποντας τα πράγματα λίγο διαφορετικά από αυτήν την μικροσκοπική κουκίδα στο χάρτη, έμαθα για τις γραμμές και πόσο ανατριχιαστικές είναι. Αλλά και τί μαθήματα μπορούν να δώσουν, όταν η ζωή σε έχει τοποθετήσει μπροστά από μια τέτοια απαγορευτική γραμμή. Εδώ, έχουν την πράσινη και είναι ιδιαίτερα αποκρουστική η όψη της, όμως αν δεις το δέσιμο μεταξύ των ανθρώπων και το πόσο σημαντικές θεωρούνται οι βασικές ανθρώπινες αξίες, θα τα χάσεις. Οι ίδιοι οι Κύπριοι, νομίζουν ότι ζουν στο πιο αλλοτριωμένο κράτος, το πιο διεφθαρμένο, το πιο ασύδοτο, χωρίς αξίες, χωρίς... χωρίς... Αλλά δεν έχουν ιδέα πώς είναι ένα τέτοιο.

Το πρώτο πράγμα που διακρίνει ένας πραγματικά αλλοτριωμένος άνθρωπος στους Κύπριους, είναι μια μεγάλη, παχιά γραμμή εντός τους. Όχι απλά πράσινη. Κατακόκκινη. Υπάρχουν πράγματα που δεν αγγίζονται, πράγματα τα οποία είναι ιερά, πράγματα που δεν χρειάζεται να κάτσεις να τα ξαναβάλεις κάτω. Μπορεί να είναι τα λάθος ή τα σωστά πράγματα, λίγη σημασία για μένα έχει, αυτό που με ενδιαφέρει είναι ότι υπάρχει μια κοινή γραμμή, με το ίδιο πάχος για όλους, με το ίδιο έντονο χρώμα κινδύνου και πίσω της, γκρεμός.

Αναρρωτιέμαι πόσα ακόμη Σοκ πρέπει να περάσουμε κι εμείς, για χτίσουμε μέσα μας μια τέτοια γραμμή. Μια αδιαπέραστη κόκκινη γραμμή, για πράγματα που αποδεδειγμένα είναι επικίνδυνα. Μια αληθινά κόκκινη γραμμή κι όχι φανφάρες για την ιερότητα της μάνας ας πούμε, που κάνεις το νταή άμα στη βρίσουν στο γήπεδο αλλά την κότα άμα πρόκειται για μάνα άλλου. Μια γαμημένη κόκκινη γραμμή, που η πίπα της επιδειξιομανίας κατάστρεψε, γιατί βλέπεις ήταν τρέντι τα τελευταία χρόνια να αμφισβητείς δεδομένα πράγματα για την ασφάλειά σου. Και η αμφισβήτηση, χεράκι με την μηδενική κριτική σκέψη και τη μηδενική δίψα για γνώση - ή μάλλον την αποστροφή για τη γνώση - οδηγεί αποδεδειγμένα σε σύγχιση, σε κενά, σε πιο μεγάλα κενά και έπειτα σε μαύρες τρύπες γεμάτες σκουπίδια που καταπίνουν κάθε λογική. Το πάτερν ακολουθήθηκε σχεδόν παντού, σε χρόνο ντε-τε: αμφιβήτηση εμβολίων, άρνηση εμβολιασμών, κακοί γιατροί, άχρηστη ιατρική, πλασιέ παιδίατροι, έλλειψη ανοσίας, πανδημίες. Το ίδιο και στην πολιτική, στην οικονομία, στην κοινωνία, στην παιδεία, στις ίδιες τις βασικές αξίες. Και φτάνεις στο κενό χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Όλα παίζουν, ακόμη και οι ναζί.

Στη λούμπα αυτή, έχω πέσει πολλές φορές αλλά η εκπληκτική κοσμοθεωρία μου μετά τη μητρότητα, δεν σταματάει να τρώει καθημερινά χυλόπιτες. Πρόσφατα, είδα τη μικρή να φιλάει μια εικόνα και λίγες μέρες μετά, να παρελαύνει στο σπίτι, κρατώντας ένα μικρό χάρτινο σημαιάκι που έφτιαξε στο σχολείο. Σε άλλη περίπτωση θα έφριττα, όμως έπιασα έκπληκτη τον εαυτό μου να τραγουδάει παραγγέλματα και να παρελαύνει πίσω της με χαρά. Αποφάσισα ότι μέχρι να ωριμάσει, τη θέλω με τέτοιου τύπου, καρα-παιδικές αξίες. Άσπρο-μαύρο. Ίσως επικίνδυνες για τα μέχρι τώρα μυαλά μου και την τωρινή ηλικία μου αλλά σαφώς πιο ασφαλείς και διασκεδαστικές για ένα μικρό μυαλουδάκι σε σχέση με αυτό που προέκυψε από τις νέες αξίες στην πατρίδα μου, με τη βουλή των “επαναστατημένων” εφήβων που αποφάσισαν να επανεφεύρουν τον τροχό και να μάθει ο λαός βιώνοντας, τις βασικές προυποθέσεις για τη ζωή, απ΄την αρχή.

Εγώ τα θέλω αλλιώς. Ας μάθει τί σημαίνει κλεψιά κι ας είναι απ΄τους βίους του αγίου αντωνίου. Ας μάθει τί σημαίνει υπακοή στο νόμο, κι ας είναι σε παρέλαση κρατώντας σημαιάκια. Ας τα μάθει όμως. Αποφάσισα ότι τη θέλω να μεγαλώσει με όλα τα ήθη και τα έθιμα της μικρής τοπικής κοινωνίας που θα ζήσει κι ας είναι τα περισσότερα πίπες. Ας είναι η δική της κόκκινη εσωτερική γραμμή φτιαγμένη από πίπες. Ας τις αμφισβητήσει όταν έρθει η ώρα. Και μόνο, χρησιμοιώντας κριτική σκέψη, γνώση και λογική. Όχι επίδειξη, τσάμπα μαγκιά και πλήρη ελευθερία να φιλοσοφήσει πάνω σε ήδη φιλοσοφημένες “αξίες” που όμως έχουν αφανίσει το μισό πλανήτη στο παρελθόν. Ό,τι κι αν μείνει από τις όποιες αμφισβητήσεις της, θα δομηθεί πάνω σε κατάλοιπα αληθινών αξιών, μια αδιαπέρατη γραμμή για τους σοβαρούς κινδύνους.
Αρκεί να υπάρχει αυτή η γραμμή. Και να είναι ολοκότσινη.




Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...