Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2013

Ναι ρε, εμφύλιος




Είμαι σε κάθε περίπτωση με την πλευρά του εργαζόμενου. Έχω υποστηρίξει στο παρελθόν με λύσσα το δικαίωμα της απεργίας διότι πιστεύω ακράδαντα πως είναι το ύστατο αληθινά διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια του αδυνάτου και της εργατιάς και άλλες πίπες που μετά από μία άθλια πενταετία ασυδοσίας, τις έκανα ευχαρίστως γαργάρα και ειδικά την τελευταία φορά πριν ξενιτευτώ, που χάλασα από τα λεφτά του ηλεκτρικού για να πληρώσω τα έξι πολύτιμα εικοσάευρα στους ταρίφες που με πηγαινόφερναν Αιγάλεω - Γέρακα πρωί βράδι, για ένα μαρτυρικό τριήμερο με συν περίπου 2 ώρες κίνησης προστιθέμενες στο τετράωρο που ήδη ξόδευα στους δρόμους καθημερινά για να πάω στη δουλειά μου. Με λίγα λόγια, αυτό σήμαινε ότι όσες φορές το μήνα ήθελαν διάφορα οι ΑΡΧΙΜΑΛΑΚΕΣ των μμμ εγώ έπρεπε να τη βγάζω 6 ώρες τη μέρα στους δρόμους, να μην βλέπω καθόλου το μωρό μου ξύπνιο, να χάνω τουλάχιστον δύο θηλασμούς (και άρα να πρέπει να θηλάζω όλη νύχτα για να μη μου κοπεί το γάλα) και να ζητάω στο τέλος και δανεικά για να τσοντάρω στους λογαριασμούς μου που τσεκουρεύονταν από τα ταξί και τις βενζίνες όποτε είχα αμάξι.

Έχω βαρεθεί να μου τη λένε για την έλλειψη αλληλεγγύης, για τον “εμφύλιο που θα γυρίσει εναντίον όλων μας, για τους κοινούς αγώνες που όλοι πρέπει να κάνουμε απέναντι στον κοινό εχθρό και μετά από τόσα χρόνια ταλαιπωρίας, απολύσεων και ΧΟΝΤΡΗΣ ανασφάλειας το μόνο που θέλω να τους ζουμπήξω τη μάπα και να τους ρωτήσω ΡΕ, ΠΟΥ ΖΕΙΤΕ;

Πέφτουν κορμιά καθημερινά στον ιδιωτικό τομέα, οι πρώτοι που φάγανε μειώσεις ήμασταν εμείς και μάλιστα ΤΡΙΑ χρόνια πριν που ούτε σας είχε περάσει ποτέ από το μυαλό για κρίση, οι άνθρωποι που πλέον πεινάνε κυριολεκτικά πεινάνε, προήλθαν ΜΟΝΟ από τον ιδιωτικό τομέα, εκείνοι που πριν την κρίση, με πρόφαση την κρίση έχασαν πρώτοι τις δουλειές τους ήταν ΜΟΝΟ από τον ιδιωτικό τομέα και εκείνοι που πρωτοδέχτηκαν μισθούς για τους οποίους θα καιγόταν η Αθήνα αν ήσασταν στη θέση τους ήταν ΜΟΝΟ από τον ιδιωτικό τομέα.

Βάλτε λίγο το όποιο μυαλό σας να δουλέψει. Ποια αξιοπρέπεια και ποια κεκτημένα και ποιοι κατώτατοι μισθοί; Για να φτάσει ο μισθός σας ΜΑΛΑΚΕΣ σήμερα στα 700 ευρώ, σημαίνει ότι εμείς ΉΔΗ ξενιτευτήκαμε, ΉΔΗ είμαστε απλήρωτοι, ΉΔΗ η εταιρεία μας έβαλε λουκέτο, ΉΔΗ πεινάμε. ΗΔΗ δεν έχουμε μισθό. Κι εσείς που τώρα ξυπνήσατε από τη νιρβάνα σας, το πρώτο που σκεφτήκατε να κάνετε ενάντια σε εκείνους που σας καταπιέζουν με χρονοκαθυστέρηση ΑΦΟΥ ΜΑΣ ΠΗΔΗΞΑΝ ΠΡΩΤΑ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΖΩΕΣ είναι να βάλετε ΠΑΛΙ ΕΜΑΣ να φάμε σκατά. Και άμα τολμήσουμε και πούμε κουβέντα αμέσως “ΕΜΦΥΛΙΟΣ”. Ναι ρε, εμφύλιος! Εμείς είμαστε οι αληθινά καταπιεσμένοι, οι αληθινά διωγμένοι, οι αληθινά ταλαίπωροι και καταλήγω πως πέραν κάθε ιδεολογίας* ΕΙΣΤΕ ΑΠΑΝΘΡΩΠΑ ΡΕΜΑΛΙΑ ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΑ.-

*και μην ακούσω χαζομάρες για την ιδεολογία μου, όλα τα παραπάνω έχουν τόσο πολύ να κάνουν με την ιδεολογία μου, όσο αυτοί που τα προκαλούν όλα αυτά τολμούν να αποκαλούνται αριστεροί.

UPDATE: Ενδιαφέρουσα συζήτηση επί του θέματος στο Buzz





Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

Ο βασιλιάς της σκόνης




Όχι, το σύμπαν δε με ξαπόστειλε απλά από το σπίτι μου όπως νόμιζα μέχρι σήμερα αλλά με έχωσε σε μια χρονοκάψουλα και με τηλεμετέφερε στο πρόσφατο παρελθόν της Ελλάδας. Είναι σαν να έψαξε σε όοοολον τον πλανήτη και να βρήκε εκείνη ακριβώς τη χώρα που είναι ένα μόλις τσικ μετά το πρώτο άκουσμα της λέξης “κρίση”. Σου λέει, μη χαίρεται η γκιόσα ότι τη γλίτωσε έτσι απλά, στείλτην για ένα ριπλέι σε σλόου μόσιον να τα ξαναζήσει από την αρχή μπας και εμπεδώσει τι μπορεί να σου κάνει το σύμπαν άμα αποφασίσει να ασχοληθεί μαζί σου στ’ αλήθεια.

Κι έτσι, αυτά που ζω καθημερινά είναι ένα μόνιμο ντεζαβού των δικών μας μόνο στο πιο αποστασιοποιημένο αλλά πολύ πιο δραματικό, προφανώς από τον γιγάντιο φόβο των κοντινών παραδειγμάτων. Όχι, για μένα ακόμη δεν έχει ξεσπάσει Αληθινή Κρίση στην Κύπρο. Προφανώς για τους ντόπιους υπάρχουν τα σχετικά προβλήματα που αχνοφαίνονται και όλα εκείνα που προφασίζονται ή βαφτίζονται κρίση αλλά Αληθινή Κρίση, με τίποτα. Και ναι, οι άνεργοι αυξάνονται και γίνεται όλο και πιο δύσκολο να βρεις δουλειά αλλά υπάρχουν καθημερινές αληθινές αγγελίες ακόμη, ενώ το χάλι των ανέργων σε κάθε οικογένεια είναι όχι απλά μακρινό αλλά τελείως ξένο προς το παρόν και ελπίζω έτσι να παραμείνει.

Στην τωρινή χρονική μου διάσταση, βρισκόμαστε σε εκείνην την αμήχανη φάση που ανεβαίνει ένα τσικ ο Φ.Π.Α., άλλο ένα η βενζίνη, τα μαγαζιά ξεσκαρτάρονται και αρχίζεις να βλέπεις πλέον αρκετά “ενοικιάζεται” στους δρόμους ή τουλάχιστον στα μικρομάγαζα, όσα δηλαδή από αυτά τα είχε ξεχάσει ο Χρόνος και το Κέρδος, να απολύονται τόσοι όσους μπορούν να σηκώσουν οι πρώτες δειλές δικαιολογίες της κρίσης ενώ να επαναπροσλαμβάνονται με μικρότερους μισθούς, τόσοι όσοι είναι ψιλοαναγκασμένοι να δεχτούν τις δικαιολογίες αυτές. Τα μαγαζιά είναι πίτα στις εκπτώσεις, εικονικές οι περισσότερες, καθώς αληθινές εκπτώσεις και μάλιστα εκποιήσεις όπως αυτές που ζήσαμε ούτε συζήτηση, οι ξένοι αρχίζουν να ψιλοβρωμάνε και να είναι τα κύρια εγκληματικά στοιχεία στις όλο και πιο συχνές κλοπές, ενώ οι τράπεζες έχουν αρχίσει ήδη να εφαρμόζουν στ’ αλήθεια τα πρώτα φρένα στα ξέφρενα, εντελώς ξέφρενα δάνεια και κάρτες. Και μπορεί να ήθελα να τα ξεχάσω όλα αυτά και ειδικά τα επιχειρήματα όλων αυτών των πεφτοσύννεφων που πραγματικά έχουν θυμώσει και μπορούν να σου επιχειρηματολογούν για ώρες πόσο πολύ το σύμπαν τους χρωστάει ένα νέο αυτοκίνητο ψωροπενήντα χιλιάδων στην ξεφτίλα αλλά λυπηθείτε με, είναι του ματς να ξαναζείς αυτό το ματς.

Τι λες, εδώ σου λένε είναι η κρίση. Ήρθε. Και έχουν δίκιο γιατί αν συγκρίνεις με τις χλίδες του πρόσφατου παρελθόντος ή διαβάσεις σήμερα τους τίτλους στις εφημερίδες και τα άρθρα, παίζει να νομίσεις ότι οι ουρές για τα συσίτια από τους άστεγους είναι ατελείωτες, -όχι, δεν έχουμε ακόμη άστεγους τουλάχιστον στη Λεμεσό - όπως και ότι αποκλειστήκαμε από το χιόνι όπως μου είπε έντρομη η μάνα μου στο τηλέφωνο βλέποντας κυπριακές ειδήσεις και πως οι δρόμοι μας έχουν “παραλύσει” από το έντονο κυκλοφοριακό πρόβλημα όπως έγραψε ένας για τη Λεμεσό, που προφανώς δεν έχει βγει ποτέ όξω απ΄το πρώτο ράουνταμπάουτ, που οκ, μετά έμαθα ότι είναι υποψήφιος βουλευτής, άρα το παίρνω πίσω, λογικές οι φανφάρες, πολιτικοί_και_μπάτσοι_γουρούνια_δολοφόνοι_και_παλιάτσοι.

Θέλω να πω, η ζωή εδώ ακόμη είναι ανθρώπινη και χαρείτε τη και μη σκάψετε μούρες σαν τις δικές μας πριν την ώρα σας, περιμένετε τουλάχιστον να δούμε αν στ’ αλήθεια θα έρθει η κρισένια κρίση. Αν έρθει, θα το καταλάβουμε όλοι μας και οκ, εκμεταλλευτείτε με, πλέον έχετε έναν Ταξιδευτή του Χρόνου, έναν Βασιλιά Της Σκόνης να σας διαβάζει τα σημάδια και να σας πει πότε να τρέξετε. Μόνο μην ξεχνάτε τις τακτικές μνείες στο Σύμπαν, μη σας χώσει σε καμιά χρονοκάψουλα και σας πετάξει σε κανένα προ κρίσης ηλιόλουστο νησί και να πρέπει μετά να την ξαναζήσετε ολόκληρη αλλά αυτή τη φορά με έξτρα βασανιστήρια. Δίπλα σε ξένη θαλασίτσα δατ ιζ. ΑχΒαχ.




Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...