Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

Επιστροφή Στο Μέλλον 1/ΔενΞέρωΠόσα



Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud | 3.6.2014

Για να επιστρέψεις στο μέλλον, σημαίνει ότι πρώτα πήγες μια βόλτα στο παρελθόν. Εδώ μέλλον λέω οτιδήποτε περιλαμβάνει κλικ και σκρολ, ενώ παρελθόν τη ζωή πριν αυτά. Ναι, υπήρχε και τότε ζωή αν και παρότι θα σε έχουν ήδη πρήξει δεν ήταν τόσο ενδιαφέρουσα και μεταξύ μας, ούτε οι άνθρωποι τόσο στροφάτοι.

Βασικά μίλαγα με έναν πιτσιρίκο και πρέπει να τον άφησα τελείως μαλάκα προσπαθώντας να του εξηγήσω πώς ζούσαμε τότε. Και να πεις ότι είμαι καμιά ογδονταριά να το καταλάβω. Όμως το κενό από την εποχή του χαλκού, τουτέστιν των μπακιριών μέχρι την εποχή του ηλεκτρισμένου αέρα τουτέστιν γουάιφάι παρότι πρόσφατο, είναι τόσο πολύ βαθύ που ακόμη και δέκα χρόνια διαφορά να έχεις με τον εκ γενετής συνδεδεμένο, είστε δύο διαφορετικά είδη. Ε. Γύρνα σελίδα. Δεν είμαστε στο κεφάλαιο Εξέλιξη αλλά στο κεφάλαιο Φυσική Επιλογή. Μπου!

Θα μου πεις, εγώ ξέρω πόσο όμορφα, ρομαντικά και δύσκολα ήταν τότε, τί νόημα έχει να μου τα θυμίζεις. Θα σου πω, ξεκόλα δεν τα γράφω για σένα. Αν ανήκεις σ’ εκείνους που δεν γεννήθηκαν ή τέλος πάντων δεν κατάλαβαν τον κόσμο με μια οθόνη στα μούτρα, τότε πιθανόν να μην έχεις πάρει πρέφα την απόστασή σου από τη νεολαία και πόσο μπορείς να τους σοκάρεις (και μεταξύ μας, πόσο πλάκα έχει αυτό). Ξέρεις τί είναι να ξέρεις πως ήταν (ναι πέφτω και παίρνω) πριν το ίντερνετ, πριν τους υπολογιστές, πριν τα κινητά, πριν τα βίντεοκλαμπ, πριν τα βιντεοπαίχ εεε... τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, μη σου πω ότι κάποιοι θυμούνται και πριν από αυτά.

Λοιπόν άσε ανοιχτή την οθόνη, βρες ένα πιτσιρίκι, χώστο μπροστά και προμηθεύσου φοφίκο και μπιράλ μόμολο ή αλλιώς, τύφλα να ΄χει ο στήβεν ο κινγκ:

tsaki

Φαντάσου μικρέ πώς θα την πάλευες σήμερα αν το πρωί που ξυπνούσες, αντί να βάλεις καφέ και να δεις τα μέηλ σου και το κινητό, έβαζες καφέ και κοίταγες μια τον τοίχο, μια τη μάνα και μια τη γιαγιά σου. Μπορούσες φυσικά να απασχολήσεις τα αφτιά σου με ραδιόφωνο, με τα πιτσιρίκια που έπαιζαν αμπάριζα στις αλάνες ή με τον μανάβη στο τρίκυκλο που έγινε πιάτζιο που έγινε ντάτσουν και μετά τογιότα (χάιλουξ; θα σε γελάσω).

Μπορούσες επίσης να απασχολήσεις τα μάτια σου με κάτι σαν τηλεόραση. Εκπαιδευτική τηλεόραση. Τέτοια είχε το πρωί. Βέβαια δεν είχε εφευρεθεί το τηλεκοντρόλ, οπότε έπρεπε πρώτα να σηκώσεις τον κώλο σου και να πας να στρίψεις το μεγάλο κουμπί στα δεξιά της για να ανοίξει. Ναι, πάνω στο κουτί. Ναι, ήταν κουτί. Μεγάλο και φαρδύ, όσο περίπου το μισό ψυγείο με τζάμι μπροστά. Φιμέ.
Φιμέ στα παλιά τα χρόνια λέγαμε το σκούρο αλλά μόνο για τζάμια, καλσόν και στραπατσαρισμένες μούρες.

Ο ήχος και όλες οι ρυθμίσεις της τηλεόρασης ήταν κάτι κουμπιά μακρουλά που τα έστριβες κι αν δεν ξεβιδώνονταν, στο τέρμα έκαναν κλικ. Και για κάθε κλικ σήκωνες κώλο. Ευτυχώς δεν είχε πολύ ζάπινγκ γιατί κανάλια είχε δύο όλα κι όλα, προγράμματα δεν είχε πολλά, τα περισσότερα δεν βλέπονταν και το χειρότερο όταν πάθαιναν εμπλοκή τα μηχανήματα, συνήθως στη μέση ταινιών που περίμενες κάνα μήνα, άκουγες για ώρα έναν συνεχόμενο τσιριχτό ήχο.

Άμα ήσουν τυχερός, έβλεπες στην οθόνη ένα “Συγνώμη Διακοπή”. Αυτό. Ούτε πότε θα ξεκινούσε η ταινία ήξερες, ούτε κι αν. Που συνήθως δεν. Καμιά φορά, αν έβλεπες σκέτα χιόνια, κουνούσες λίγο τα κεραιάκια πάνω στο κουτί μπορεί να έφτιαχνε. Αχ ναι, σα μελισσάκι, πολύ χαριτωμένη τότε η tv, άλλο να στο λέω #%$%$@#@@$!!!

Τα βράδια, η τηλεόραση κοιμόταν πριν από εσένα. Έκλεινε. Γιεπ. Τέλειωσα σου έλεγε κύριε, άντε καληνύχτα σας και όνειρα γλυκά. Σου ‘βγαζε εκεί και μια σημαία ή ένα πολύχρωμο σήμα και άρχιζε να λουπάρει μια μονότονη μουσική ή κάνα εμβατήριο (νομίζω και ο εθνικός ύμνος) που με αυτό άνοιγε και το πρωί.

index

Συνεχίζεται...


Σπόιλερ: Για να την πέσεις σε γκόμενα έπρεπε να πας να της την πέσεις.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου