Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

Επιστροφή Στο Μέλλον 2



Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud | 12.06.2014

Φαντάσου μικρέ πώς θα την πάλευες σήμερα, αν για να την πέσεις σε γκόμενα έπρεπε να πας να της την πέσεις. Φάτσα με φάτσα. Αν το μόνο μέσο να επικοινωνήσετε ήταν το ραβασάκι. Ραβασάκι τότε, λεγόταν ένα μικρό κομμάτι χαρτί διπλωμένο στο τέρμα κυρίως από αμηχανία, που στο πάσαρε ένας τρίτος και σου δήλωνε την καψούρα κάποιου δεύτερου χωρίς απαραίτητα να γράφει ποιος είναι αυτός, πώς είναι η φάτσα του και πόσους friends έχει. Καψούρα ήταν κάτι σαν το κρας.

Το ραβασάκι αντί για εμότικονς, λινξ και κομματάρες είχε συνήθως κολώνια λεμόνι ή πεύκο (μεγάλο σουξέ τα πεύκα τότενες) και ζωγραφιστές καρδιές όχι όμως με το αίμα τους αλλά απαραιτήτως σφαγμένες με τόξα που στάζανε. Ξέρω, καραμπλιάχ αλλά θα συμφωνήσεις πως η αισθητική του έρωτα ήταν πάντα καρακιτσαριό. Αν πεις και γι’ αυτά που συνήθως γράφονταν στο ραβασάκι, ετοιμάσου να εκπλαγείς από την ευφράδεια. ”Σε θέλω” ή “Πάρε με τηλέφωνο” ή στα ντουζένια “G+T ή = love for ever!” Το αγγλικό ήταν από τότε πιασάρικο.

Οι πολύ ντροπαλοί που λες δεν στο ‘διναν οι ίδιοι, σου έστελναν κάναν φίλο ή έριχναν κάνα χαρτάκι στην τσάντα, στο βιβλίο ή ένας εντελώς χέστης, κάτω από το θρανίο. Γενικώς όμως έπρεπε να είσαι εκεί. Δεν μπορούσες ας πούμε, να παίζεσαι για μήνες με μηνυματάκια, να σκουντάς φίλους φίλων ή να αλληλοταγκάρεις φωτογραφίες. Επίσης δεν υπήρχε η έννοια γκουγκλάρω οπότε ό,τι πληροφορίες ήθελες για το κατακέφαλο, τις έπαιρνες από γνωστούς γνωστών και φήμες. Ούτε καν τηλέφωνο δεν μπορούσες να έχεις, πόσο μάλλον φωτογραφίες του κρας.

Μπορούσες όμως να του αφιερώνεις τραγουδάκια. Σε ραδιοφωνικούς σταθμούς. Άμα το τηλέφωνο δεν έκανε τουτουτ. Οι σταθμοί μιικρέ, δεν ήταν όπως σήμερα. Υπήρχαν δηλαδή οι κανονικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί που άκουγε η μάνα και η γιαγιά σου (εκτός από τον τζερόνιμο δατ ιζ) υπήρχαν όμως και οι πειρατικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί. Πειρατικοί τότε, λέγονταν οι σταθμοί που δεν ήταν ακριβώς νόμιμοι ή μάλλον δεν ήταν καθόλου νόμιμοι και στα κρυφά ένας (συνήθως επίσης καψούρης) τύπος ανά περιοχή έβγαζε το άχτι του και το καλλιτεχνικό του αποτέτοιο με τα σουξέ της εποχής, τα σουξέ του χωριού του και τα σουξέ που ταιριάζανε στην εκάστοτε καψούρα του. Τουτέστιν σέικ, κλαρίνο και πολύ μπουζούκι. Σε όλα αυτά βάλε και ένα τσικ ηχώ στην εκφώνηση. Ή μάλλον ένα χοντροτσίκ από ηχώ. Σκάσε, ήταν τσι μοδός το έκο τότε.

Είχες λοιπόν εσύ καψουρευτεί ένα μελαχρινό από το 4ο Γυμνάσιο Νικαίας; Έπαιρνες λοιπόν τηλέφωνο τον τύπο, άμα έβγαζες άκρη τί νούμερο έλεγε από την ηχώ, έλεγες αφιερώνω το τάδε τραγουδάκι στο μελαχρινό μωρό με τη λαχανί ζώνη και το ελαστικό τζην που ήταν χθες στο πάρτι του Σίμου από το 1ο και στο αμέσως επόμενο πεντάλεπτο άκουγες το τραγουδάκι σου και την αφιέρωσή σου, με ηχώ πάντα κάτι σαν: οοοο γγγγγιάνννηςςςςς απππποοο τττττηη νννίιιιικαιαααα αααφφφιεεερωωωωνεειιι κτλ. Ή μάλλον άκου το ορίτζιναλ:


Αυτό. Ναι, καλά κατάλαβες. Δεν ήταν όπως το μέηλ που θα το δει. Δεν ήταν όπως το σχόλιο ή το λάικ που παίζει να μην το δει αλλά πάντα θα βρίσκεται εκεί. Δεν ήταν tag να κρέμεται πάντα πάνω στη φωτό της. Δεν ήταν ένα σκούντηγμα στο φουμπου ή ένα μήνυμα στα other. Ήταν ένα ηχητικό μήνυμα και μάλιστα παραμορφωμένο που παιζόταν για λίγα δευτερόλεπτα στον αέρα. Τουτέστιν στο πουθενά. Αν πάλι δεν ήξερες τίποτε για το κρας παρά μόνο φάτσα, το πιθανότερο έμενες με την ανάμνηση στο χέρι. Και όχι μόνο. Εξ’ ου και η κρίση σήμερα. :P

Συνεχίζεται...

Σπόιλερ: Για να βγάλεις φωτογραφία, ήθελες λεφτά για φωτογραφική, λεφτά για φιλμ, λεφτά για φλας, ήθελες στοιχειώδεις γνώσεις γιατί πριβιού δεν, ήθελες το κλικ, ήθελες 12, 24 ή 36 κλικ, ποτέ λιγότερα ή περισσότερα, ήθελες λεφτά για να εμφανίσεις το φιλμ, ήθελες να πας στο φωτογραφείο να στις εμφανίσει, ήθελες καμιά βδομάδα να περιμένεις να τυπωθούν, ήθελες στομάχι όταν στις μισές είχε πάρει φως το φιλμ, ήθελες μεγαλύτερο στομάχι να δεχτείς ότι ούτε ΜΙΑ γαμώ το κερατό της δεν βλέπεται ΠΑΛΙ. Οπότε ξαναήθελες λεφτά για φιλμ και δεν τέλειωνε ποτέ αυτή η μαλακία. :)


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου