Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

Επιστροφή Στο Μέλλον 4



Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud | 27.06.2014


Φαντάσου μικρέ, πώς θα την πάλευες σήμερα αν το δωμάτιό σου δεν είχε ούτε υπολογιστή και ίντερνετ, ούτε κινητό, ούτε mp3 player, ούτε καν κασετόφωνο. Τί νόμιζες, το Empty Rooms τσάμπα τον έκανε φίρμα τον Γκάρι θεός σχωρέστον; Μόνο κρεβάτι, ντουλάπα, ίσως δανεικό το κασετόφωνο από το σαλόνι, ίσως γραφείο και ο τοίχος γεμάτος εγκυκλοπαίδειες. Εγκυκλοπαίδεια μικρέ, ήταν άπειρες τυπωμένες σελίδες wiki, δεμένες σε καμιά τριανταριά χοντρά βιβλία μεγάλα σαν λάπτοπ και βαλμένες στη σειρά κατά γράμμα σε ένα έπιπλο στον τοίχο γεμάτο κουτάκια που λεγόταν βιβλιοθήκη και για τις οποίες πλήρωνε η μάνα σου δόση ένα χιλιάρικο τον μήνα, αιώνια.

Τω καιρώ εκείνω μικρέ, αν ήθελες κάτι να μάθεις δε μπορούσες να το γκουγκλάρεις, δεν υπήρχε καν google. Εάν ήθελες πληροφορίες για κάτι, είτε ρώταγες τον καθηγητή σου ή έπαιζες χαλασμένο τηλέφωνο με το σόι παρακαλώντας να μην πέσεις σε καπετάνιο ή γενικά κάναν φίδια. Ή έπαιρνες αμπάριζα τις εγκυκλοπαίδειες από σπίτι σε σπίτι μέχρι να βρεις αυτήν που το είχε και αν. Φίδιας μικρέ λεγόταν ο αμπλαούμπλας, ο μπούλσιτερ, ο πολυλογάς ιστοριών συνήθως σάιφάι* ενώ αμπάριζα ήταν ένα ομαδικό παιχνίδι της εποχής, (το νου σου, παιχνίδι όπως έξω στο δρόμο με τα παιδιά της γειτονιάς και όχι με “άγνωστους στα ίντερνετς που θέλουν να σε απαγάγουν”, τουτέστιν ονλάιν γκέιμιν). Ναι, άμα δεν έχει τίποτε το δωμάτιό σου αναγκάζεσαι να βγεις στους δρόμους, στη γειτονιά και να ψάξεις ομοιοπαθείς να περάσετε την ώρα σας.

Οι τρόποι βέβαια που είχαμε εφεύρει να περνάμε την ώρα μας μικρέ, ήταν λίγο - πολύ μονότονοι οπότε σπάνια θα παίζαμε ένα παιχνίδι 6 ώρες τουλάχιστον την ημέρα για 3 μήνες συνεχόμενα και μάλιστα σε σύνδεση με χιλιάδες άλλους, όπως κάνεις εσύ. Άμα σκοπός του παιχνιδιού είναι να πετύχεις έναν-έναν τους φίλους σου με μια μπάλα ενώ δεν μπορούν να φύγουν πέρα απ΄τα 10 μέτρα, να χωρίζεστε σε αγόρια - κορίτσια και να φωνάζουν οι μεν στίχους στους δε τύπου “αγόρια ιππότες - κορίτσια μαύρες κότες”, “κορίτσια μπαλαρίνες - αγόρια μαύρες χήνες”, να σχεδιάζεις ώρες με κιμωλίες στην άσφαλτο αριθμημένα κουτάκια για να τα πηδήξει όλη η παρέα κουτσαίνοντας ή να τρως τον κόσμο να βρεις λάστιχο ραπτικής για τα πιο κοριτσίστικα πηδηματάκια που συνοδεύονταν απαξάπαντως με χαριτωμένα τραγουδάκια τύπου “οι άγγελοι του τσάρλι είναι τρεις η κέλι η σαμπρίνα και η κρις”, καταλαβαίνεις ότι ΟΚ, με τα τότε δεδομένα ψιλοκαλά περνάγαμε αλλά ούτε θα μεγάλωνε ιδιαίτερα ο εγκέφαλος ούτε πολύ μέλλον ως γενιά θα είχαμε. Σε σχέση με το πυρηνικό ολοκαύτωμα που το είχαμε χαλαρά στο τσεπάκι, εγώ θα έλεγα μια χαρά τη βόλεψες με μια ψωροκρίση.

Που λες, οι γνώσεις σου εξαρτώνταν από αυτά που έλεγε ο κάθε καθηγητής, οι γονείς και οι εγκυκλοπαίδειες γύρω σου. Όλα όμως τα παραπάνω ήταν κουραφέξαλα, σαν να μην ειπώθηκαν ποτέ, σα να σβήνονταν εντελώς από το μυαλό σου εάν τα αναιρούσε ή απλά έδινε μια διαφορετική ιστορία ο Ύψιστος: ο Δημοσιογράφος. Δεν υπήρχε γνώστης ή σοφός που να μην τον νίκαγε πανεύκολα η τηλεόραση, το ραδιόφωνο και η εφημερίδα. Άμα δηλαδή ήθελες να την πεις στους δικούς σου, έλεγες ό,τι πίπα σου κατέβαινε και μετά κόλλαγες κι ένα “το είπε και η τηλεόραση”. Αυτομάτως γινόταν Η Αλήθεια.

Να φανταστείς η σπουδαιότερη, η πιο διαδεδομένη και η πιο Αληθινή εκπομπή στην τηλεόραση ήταν “Οι Ρεπόρτερς”. Μια εκπομπή τριών δημοσιογράφων που έφερναν την Αληθινή Αλήθεια μέσα στο σπίτι σου. Βέβαια αργότερα ο ένας έγινε γνωστότερος για το δικό του σπίτι, ο άλλος για την αναζήτηση Πέρα από την Αλήθεια και ο τρίτος πήρε την Αλήθεια, έγδαρε το τομάρι της και έφτιαξε ένα υπέροχο συνολάκι που δεν έχει βγάλει έκτοτε από πάνω του.

*ελλείψει γνώσεων και παραστάσεων aka internet, ο φίδιας ζούσε και άκμαζε παντού. Παράδειγμα ενός, στο Πειραιώτικο Λύκειο του εμπορικού ναυτικού: ο καθηγητής πρώην καπετάνιος εξηγούσε στους έφηβους μαθητές πώς το τεράστιο κύμα τον έριξε στη θάλασσα και πώς ένα ακόμη μεγαλύτερο τον γύρισε πάλι στη θέση του στο πλοίο.

Συνεχίζεται…


Σπόιλερ: Τότε ελλείψει facebook και email και social media, έκανες καμάκι. Καμάκι μικρέ ήταν με λίγα λόγια η σούπερ ατάκα που θα σκεφτόσουν για να ρίξεις το κορίτσι, κάτι τρομερά έξυπνο δηλαδή με ένα τσικ ευφυιούς χιούμορ. Όπως ας πούμε ένα post σου χωρίς selfie με δεκάδες πολλά likes. Το top μας ήταν το “ζαχαροπλάστης ήταν ο μπαμπάς σου”;
Οκ, αν δεν το κατάλαβες ρώτα τη μάνα σου και προς υπεράσπισή μας να σημειώσω ότι στις μέρες μου υπήρχε εξίσου διαδεδομένη η έκφραση “μυαλό κουκούτσι” που παραδόξως περιέγραφε εκπληκτικά τον ανθρώπινο εγκέφαλο τότε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου