Πέμπτη, 7 Μαΐου 2015

Δέκα χρόνια μπλόγκινγκ! :)

Για να είμαι ειλικρινής ποτέ δεν περίμενα ότι θα έγραφα για τα δέκα χρόνια του blog μου. Πέρασαν τόσο γρήγορα αλλά απ΄την άλλη με πιάνει ίλιγγος με όλα αυτά που συνέβησαν μετά από εκείνο το απόγευμα στο ψιλικατζίδικο που μου τη βάρεσε και την είδα blogger. :)

Εκεί που βρίσκεσαι πίσω από έναν ψηλό πάγκο κάθε μέρα για ατέλειωτες ώρες, χωρίς διακοπές, διαλείματα και ρεπό, μια τόση δα οθόνη και μια σύνδεση που επιτρέπεται να χρησιμοποιείς για λίγα μόλις λεπτά, μεταμορφώνουν τη ζωή σου, της δίνουν νόημα, διέξοδο, χαρά και κυρίως σε μαθαίνεις. Ναι, επικοινωνείς αλλά κυρίως εκφράζεσαι και πειραματίζεσαι, παίζεις και ψάχνεσαι. Και με όλα αυτά, διαβάζεις πολύ, σκέφτεσαι αλλιώς, ξεβαλτώνεις, ξαναθυμάσαι τα βασικά, τα γραπώνεις και περιέργως, ανακαλύπτεις πως μπορούν να σε πάνε όπου θες.

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2015

Δραχμαγεδδών




  Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud | 9.02.2015

Μέχρι χθες είχες τους μισούς να το τραβάνε μέχρι αηδίας σε μαγκιές, συνωμοσιολογίες, ανορθολογισμούς, νεράιδες και λοιπές παπάντζες και τους δε να σου κουνάνε το δάχτυλο, να φέρονται σαν σνομπ καθηγητές που φυλάνε την Ιερή Γνώση Της Επιβίωσης να σε τρομάζουν, να σε επιπλήτουν μα κυρίως να σε λυπούνται που δεν μπορείς να καταλάβεις δυο απλά πράγματα και κυρίως που θυμώνεις ενώ φταις. Μνη ή Αντιμνή. Απαραίτητα.

Χωροχρονικά


Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud | 28.01.2015

Ανήκω σε εκείνους που δεν ψήφισαν τον Τσίπρα ή για να ακριβολογώ, αν μου επιτρεπόταν να ψηφίσω από όξω, δεν θα τον ψήφιζα. Επίσης, αρνούμαι να ασχοληθώ ξανά με όσους έχουν έστω μια θητεία στη ελληνική κυβέρνηση, ενώ θέλω να πιστεύω ότι είμαι αριστερή. Όχι τύπου ΚΚΕ όμως. Αλλά ούτε και ΣΥΡΙΖΑ.


Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

Κατέβασε δωρεάν το δεύτερο βιβλίο μου Υπόκοσμοι!


Έφτασε πάλι η μεγάλη στιγμή που έχοντας τα πλήρη δικαιώματα και αυτού του βιβλίου, μπορώ πλέον να το διαθέσω δωρεάν. Το άργησα λιγάκι γιατί έπεσε γερό κόψιμο, σαράντα γουρουνοσελίδων αλλά και ένα καλό γυάλισμα στην κυπριακή διάλεκτο από τον απίστευτο Δημήτρη Αποστολόπουλο. Τον ευχαριστώ πολύ για την δημιουργική επιμέλεια!

Υπόκοσμοι Ταληράκια:
"Πρόκειται για το δεύτερο βιβλίο μου, που δεν ξέρω ακριβώς τί είδους βιβλίο είναι, εγώ το είδος αυτό το λέω Σατιρικής_ Φαντασίας_ Με_ Ένα_ Τσικ_ Από_ Μυθολογία_ Και_ Κοινωνικό_ Προβληματισμό που κυρίως αποδομεί ό,τι πετάει και κινείται."

Υπόκοσμοι Διφραγκάκια:
"Μέχρι σήμερα, ήξερα ότι για να γράψεις βιβλίο πρέπει να έχεις να πεις τουλάχιστον κάτι σοβαρό ή κάτι βαρύγδουπο. Κάτι πολύ σοφό και σπουδαγμένο. Ακόμα κι αν δείχνει λάιτ πρέπει να έχεις ένα σκοπό, να διδάξεις κάτι, να… να… να. Αλλιώς είσαι Λένα Μαντά. Ή του ύψους ή του βάθους δηλαδή. Μιλάμε για τρομάρα του κερατά.Ε, μετά τον Pratchett, απενοχοποιήθηκα. Ανάσανα κι έκατσα να γράψω. Δεν έβαλα τις «καλές» μου λέξεις, δεν είχα ιδιαίτερους σκοπούς πέρα από την καλοπέρασή μου, δεν πολυνοιαζόμουν για το πόσο καμένο θα χαρακτηρίσουν το βιβλίο μου (και άρα εμένα) και κυρίως, δεν θα είχα να απολογηθώ για τίποτε σε κανέναν. Τι λέτε κύριοι, φυσικά και ο Ήφαιστος εφήυρε τον υπολογιστή παλάμης. Εγώ τον έφτιαξα τον κόσμο μου, ό,τι θέλω θα κάνει."

Μπορείς να το κατεβάσεις λοιπόν σε pdf εδώ ενώ για την δωρεάν έκδοση για android, ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Antonis Panoris και την Automon που για άλλη μια φορά έκαναν αφιλοκερδώς τα μαγικά τους και μπορείς να το βρεις εδώ.

Α! Σε περίπτωση που δεν το 'χεις πάρει πρέφα, το πρώτο μου βιβλίο Ψιλικατζού διατίθεται επίσης δωρεάν σε pdf που έφτιαξε ο φίλος μου Μπαμπάκης, ενώ με την αφιλοκερδή βοήθεια του Antonis Panoris της Automon, το 'χεις πλέον και σε δωρεάν έκδοση για android εδώ.  :)


#BreakGreece




  Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud | 16.01.2015

Για να μπορέσει ο ψηφοφόρος να αποφασίσει καλύτερα, θα πρέπει να τον φέρω λίγο στα λημέρια μου τα ηλεκτρονικά γιατί μόνο έτσι θα καταλάβει τί θέλω να πω. Και πιο συγκεκριμένα στον διάσημο κώλο της Κιμ. Τον έγδυσε, τον τούρλωσε, έκατσε κι αυτή στο μπακγκράουντ και του ‘πε: Τσάκισε Το Ίντερνετ! Και εγένετο τσι πόπης. Θα μου πεις έτσι της ήρθε αυτηνής ένα πρωί να τσακίσει το ίντερνετ με τον απαφτό της και το έκανε κιόλας; Θα σου πω, όχι. Τα μέτρησε η κοπέλα, είδε ότι ψιλοπερνάει κι η μπογιά της, παραμόνεψε και “χτύπησε” όταν είδε ένα Κενό φτιαγμένο επακριβώς για κώλους, γιγάντιους, που χώραγε επακριβώς τον δικό της εδώ, τώρα.

Το πώς το είδε είναι άλλη κουβέντα και πληρώνομαι αρκετά καλά για να στην κάνω τσάμπα, όμως μείνε στην τεχνική. Βρίσκεις κενό, χώνεσαι, βαφτίζεσαι Λύση και σαρώνεις. Το παν δεν είναι να έχεις μια θέση εκεί έξω, δεν κάνεις τίποτα. Το παν είναι να στριμώξεις τον κώλο σου ανάμεσα στις ήδη έτοιμες θέσεις των άλλων, τις καλές βέβαια, σε ένα έστω τόσο δα κενάκι. Βαφτίσου Γενναίος Τσακιστής, τουρλώσου και έγινες!

Το πρόβλημα βέβαια είναι, όταν φτάνουμε στο σημείο οι καλές θέσεις να έχουν αντικατασταθεί αποκλειστικά από κενά. Όλες. Εδώ σε θέλω. Όποιος βρίσκει τρύπα χώνεται και γίνεται. Οι απαφτοί στριμώχνονται, τουρλώνονται και απλά, βουλώνουν τρύπες. Αντί για πραγματικές θέσεις έχεις μόνο πραγματικούς απαφτούς.

Και την αποφράδα εκείνη στιγμή που οι θέσεις, πέρα από το εντυπωσιακό στήσιμο και το μεγαλείο, καλούνται να προσφέρουν πραγματικές υπηρεσίες και να σε στηρίξουν με όλα αυτά που υποτίθεται ότι κουβαλάνε, το μόνο που μπορείς να περιμένεις είναι ένα καλό ρετούς και έναν ακόμη πιο εντυπωσιακό απαφτό. #ekloges2015

Η διαφορά με την Κιμ είναι ότι εκμεταλλεύτηκε μεν το κενό, βαφτίστηκε νικήτρια προτού να είναι, μα ήταν τίμια και το μόνο που υποσχέθηκε για τη θέση που βούλωσε ήταν αυτό που είδαμε όλοι: ο απαφτός της. Οι υπόλοιποι, το μόνο που δεν πρόκειται να σου υποσχεθούν ποτέ, είναι ο απαφτός τους. Το μόνο άξιο αν θες τη γνώμη μου, για τον ντορβά.

Ας σοβαρευτούμε όμως λιγουλάκι:




Βίβα Λα Ρεζολουθιόν






  Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud | 02.01.2015

Λίγο μετά τις πρώτες ανάσες του χρόνου, ένα τσικ πριν τις εκλογές, νομάς σε νέα πόλη για αυτή τη χρονιά, ακόμη σε άλλη χώρα. Μένω για πρώτη μου φορά σε πολυκατοικία και μάλιστα χαρντκορίλα των δεκαοχτώ οικογενειών. Αν εξαιρέσεις τα δεκαεφτά πάρτυ της πρωτοχρονιάς, μια χαρά της πουτάνας γίνεται. Το μοναδικό μαγαζί της περιοχής είναι ψιλικατζίδικο και λέγεται “ποτάμι” που λόγω έλλειψης χειμώνα ελπίζω να μην ανακαλύψω σύντομα γιατί επιλέξανε αυτό το όνομα, ενώ το τοπίο τριγύρω είναι γεμάτο χωράφια, γκρεμούς, συγκλονιστικά σπίτια και γιγάντιες φραγκοσυκιές. Αυτό το τελευταίο, μη ρωτάτε δεν ξέρω από πού προέκυψε τέτοιο σουξέ τα φραγκόσυκα εδώ. Ή μάλλον παίζει να τα ‘χα συνδέσει εγώ με πέτρα και ελιές και άνυδρα μανιάτικα σοκάκια και μου φαίνεται πολύ εξωγήινο να τα βλέπω μέσα σε γρασίδια ή να στολίζουν βιλάρες.

Σε απόσταση αναπνοής, μια λίμνη με θεόχοντρες πάπιες και επιπλέουσες φραντζόλες και μερικά ακόμη αξιοπρεπέστατα πάρκα. Τα υπόλοιπα όμως όπως τα ήξερα, μόνο στο πιο πρωτευουσιανέ. Της πουτάνας από λεμονιές, το κατακεφαλήν αυτοκίνητο πρέπει να ‘χει φτάσει στο 4, παίζει να είμαι η μόνη που περπατάει στους δρόμους ενώ πάλι όλοι μου λένε καλημέρα γιατί νομίζουν ότι για να περπατάω είμαι της γειτονιάς και σίγουρα κάπου εκεί γύρω θα έχω αφήσει το αυτοκίνητο.

Όπως όλα δείχνουν με λίγα λόγια, πλησιάζει επιτέλους η στιγμή που θα μου επιτραπεί να απολαύσω ξανά λίγη πολυπόθητη ρουτινίτσα. Απ΄αυτήν που αγοράζεις φυτά γιατί ξέρεις ότι θα τα ποτίζεις, που σετάρεις το ξυπνητήρι σου ΔΕ-ΠΑ γιατί υπάρχει περίπτωση να σε πάρει έστω μια φορά ο ύπνος, απ΄αυτήν που θυμάσαι να βγάλεις τον κιμά να ξεπαγώσει, που ξέρεις το πρόγραμμά σου τόσο ώστε να σου επιτρέπεται να κλείσεις εισιτήρια για ό,τι θες, ακόμη και για μήνες μετά. Σχεδόν με βλέπω να αράζω τα πόδια στον καναπέ του νέου σπιτιού που σύντομα θα το νιώθω “μου” και να βουλιάζω στις ταινίες, στον υπολογιστή μου και στην κουβέντα για τα νέα χνώτα, τις νέες δουλειές, την κλασική γκαντεμιά των τελευταίων ημερών του χρόνου που έκανε πάρτυ στο νέο σπίτι, παίζοντας με το ψυγείο, το θερμοσίφωνο, τις θεόκοντες κουρτίνες και το κρεβατάκι των παιδιών.

Εκλογές λέει στην Ελλάδα και κρύο και ατυχήματα σε πλοία με νεκρούς λαθραίους και μη. Ελπίδα λέει μα και αιθαλομίχλες, φοβισμένες Ευρώπες, λιτότητα και εκτάκτως γεμάτα γιορτινά τραπέζια για εκατοντάδες άστεγους και φτωχούς. Τα νιώθω όλα τόσο πολύ δύσκολα που πασχίζω να τα κάνω ακόμη πιο μακρινά, θάβοντάς τα κάτω από τόνους λεμόνια, κακαριστά Χριστούγεννα, μια νέα ηλιόλουστη χρονιά, κι όχι απαραίτητα όλα καλά, τα φωτισμένα βουνά με τα φεγγάρια και τ’ αστέρια και οι φραγκοσυκιές με κάτι αγκάθια ΝΑ χώνονται κι αυτά επιβλητικά στο σωρό. Έφτασε όμως η χρονιά να κάνω ειρήνη με μένα κι επιτέλους να δεχτώ πως τη δύναμη να αλλάξω όσα δεν μπορώ, θα την χαλαλίσω στα δικά μου θέλω κι όχι σε όσα μου πούλησαν άξια για να αναλωθώ. Κι αν δεν μπορώ, θα αλλάζω τις πίστες και όχι εμένα. Μέχρι να βρω εκείνη που θα αξίζει. Αλλιώς, χωματερή.


Η πόλη άγαρμπα στολισμένη και η μικρή καταχαρούμενη, μας δείχνει συνέχεια το βουνό με την φωτισμένη τουρκική σημαία, νομίζοντας ότι το στολίσανε χριστουγεννιάτικα κι αυτό. Κάποτε, οι γιορτές ήταν γεμάτες φίλους, τα καλά μας ρούχα, φαί της προκοπής, τράφικ και σόγια. Τώρα είναι μόνο φαί της προκοπής, τράφικ, παπούς γιαγιά για λίγο και πιτζάμες, όμως μου αρκεί. Για δύο βασικούς λόγους που θα ήθελα τρία ίντερνετ για να στους χωρέσω ή λίγα μόνο δευτερόλεπτα αν είχα όρεξη να σου ανεβάσω τα κακαριστά τους mp3. Νομίζω πως φέτος κατέληξα: πολύ γέλιο, μεγάλες αγκαλιές, συνεχόμενος ύπνος, ρουτίνα. Κυρίως ρουτίνα. Η συνταγή μου για ένα γαμιστερό 2015.

Καλή Χρονιά Ρεμάλια.  :)

Φακ(τ)


  Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud | 10.12.2014

Η μοναδική μου ελπίδα για την μετά κρίσεως εποχή ήταν να απαληφθεί η λέξη “πιστεύω” από τα στόματα και τα χέρια όλων γύρω μου. Πίστευα πως η αναγκαστική παρακμή και οι παρακμιακοί που φέραμε στον τόπο μας μαζί με τα φωνακλάδικα τενεκεδάκια που κολλήσανε πάνω μας θα έδινε ένα τσικ στη σκέψη, θα βοηθούσε να μετράμε δεδομένα και να μη βασιζόμαστε μόνο στην όποια πίστη. Και δεν αναφέρομαι στη θρησκευτική.

Αντίθετα τα συναισθήματα θα τα επικαλούμασταν πάλι μόνο για τα αληθινά ανθρώπινα αυτή τη φορά, αυτά που είναι προορισμένα να λειτουργούν και να αφυπνίζουν με το συναίσθημα. Αυτά τα λίγα. Νόμιζα. Θα λέγαμε “πιστεύω” και θα κοτσάραμε δίπλα θετικό αέρα, έμπνευση και όλα όσα πρέπουν σε ένα πιστεύω. Θα λέγαμε “ξέρω”, “θέλω”, “πρέπει”, “μπορώ”, “γνωρίζω” και αυτόματα δίπλα θα έμπαινε έστω ένα δεδομένο, ένα στοιχείο, ένα γεγονός, ένα νούμερο. Δεν έγινε όμως τίποτε τέτοιο. Αντίθετα, ισοπεδωμένοι εγκεφάλοι πλημμύρισαν συναίσθημα και αδυνατούν πλέον να σκεφτούν και να πορευτούν έστω με μικρές πιθανότητες να επιβιώσουν ανθρώπινα. Σχεδόν υπνωτίζονται από λέξεις κλειδιά που χρησιμοποιούνται κατά ριπάς και επίσημα θα δεις στο γκουγκλ πλάνερ να προτείνονται για διαφήμιση και περισσότερα κλικ. Ντουγρού στους εγκεφάλους.

Παίζουμε πασούλες με επιχειρήματα και σουτάρει ο φόβος, το μίσος, ο θυμός, η λατρεία, η πίστη. Ο “ψόφος” για πρώτη φορά φιγουράρει ανάμεσα σε καρδούλες και “respect”. Μηδενική ανοχή, μηδενική ικανότητα ανάλυσης και υπό του μηδενός βιωσιμότητα σε οτιδήποτε υποστηρίζεται με θέρμη για το αύριο. Αν τα κάνεις φίλε πουτάνα, μπουρδέλο θα είμαστε και αύριο. Αν δεν τα κάνεις πουτάνα, πάλι μπουρδέλο θα μείνουμε. Και προφανώς δεν παίζει να κάνεις κάτι λιγότερο θεαματικό, χωρίς το “πουτάνα”.

Βλέπω το βάρος μερικών λέξεων να πάχυνε και να γιγάντωσε τόσο που έγιναν τόσο εντελώς σημαντικές, σχεδόν σύμβολα, σημαντικότερα όμως από τα συμβολιζόμενα. Οι “άνεργοι”, οι “απεργοί”, οι “συνταξιούχοι”, οι “δημόσιοι” και οι “συμβασιούχοι” είναι λέξεις που περιγράφουν μια κατάσταση κι απ’ τη μια κι απ΄την άλλη, κι όχι ματσάκι για να χρησιμοποιήσεις το διαρκείας μαζί με τους άλλους φίλους οπαδούς.

Κυρίως βλέπω μια γενικευμένη μπλογκοποίηση, δουλεύουμε δηλαδή μια χαρά τα εργαλεία για να βρούμε επιχειρήματα υπέρ ή κατά σε οτιδήποτε, αρκεί να δώσουμε αβάντα σε εκείνους που από πριν μας έχουν κερδίσει και εκείνα που από πάντα πιστεύαμε σωστά και όχι αυτά που απαραίτητα είναι. Η μαγεία του να αφήσεις κάποιον να σε πείσει με τα επιχειρήματά του ή να προσπαθήσεις εσύ, χάθηκε φοβάμαι δια παντός. Καθώς και η μαγεία να αλλάζεις θέσεις εξελισσόμενος. Αλλά τί λέω, αυτό το τελευταίο είναι σχεδόν ντροπή. Και φτάσαμε τώρα στη στιγμή που όλοι είμαστε κατασταλαγμένοι, σίγουροι και ήσυχοι για το Διαχρονικό Δίκιο μας. Πολλοί ήδη προχώρησαν στο επόμενο λογικό βήμα και βαφτίστηκαν σταυροφόροι πανέτοιμοι για το ντου στους αλλόπιστους.

Ευτυχώς λίγο πριν το μεγάλο μπραφ εντοπίζω ένα φωτάκι στο τούνελ. Ένα κάτι να μας ενώνει. Είτε είσαι με τον Ρωμανό είτε με τον Σαμαρά, είτε με τη Διαβάτη ή το Ρουβά, είτε με τη Μαντά ή τον Τριβιζά, όλοι μα όλοι σιχαινόμαστε τα πρωτόγονα κολλημένα τομάρια της Ανατολής. Το μίσος μας είναι γιγάντιο ενάντια στους πρωτοεμφανιζόμενους φανατισμένους βάρβαρους που αποκεφαλίζουν, βασανίζουν, απειλούν, φοβίζουν κι όλα στο όνομα μιας τυφλής πίστης. Oh wait...