Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

Είναι ο Άνθρωπος, ηλίθιε.


Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο Άνθρωπος. Ο Άνθρωπος, ένα από τα πιο νοήμονα ζώα του ζωικού βασιλείου, περπάτησε στα δυο του πόδια και κυριάρχησε των άλλων ζώων και επί της γης.

Έχοντας επίγνωση της κωλοκατάστασης γενικότερα (θυμήσου, είμαστε μόνοι μας, στη μέση του πουθενά, για ελάχιστο χρόνο, πάνω σε έναν μικροσκοπικό βράχο, ο μισός μούσκεμα, μέσα σε ένα χάος τρομακτικού σκοταδιού με καυτερές κοτρόνες που χτυπιέται από παντού) αποφασίζει να τα κάνει όλα πουτάνα.

Καταστρέφει το βραχάκι του, βασανίζει, ξεφτιλίζει και ξεκοιλιάζει ότι ζώο κινείται, πετάει και κολυμπάει ενώ στον ελεύθερο χρόνο του, προσπαθεί να κυριαρχήσει στους άλλους του είδους του.

Κάποια ανθρωπάκια με λυμένα, ξεχασμένα ή αγνοημένα τα περισσότερα από τα αποπάνω, αποφασίζουν να ασχοληθούν με λιγότερο σαρκοβόρα πράγματα και έτσι, καταπιάνονται με την επανεφεύρεση του είδους τους. Τι σόι Κυρίαρχος είσαι αν δεν μοιάζεις με τέτοιον.

Ο Άνθρωπος, ζώο; Όχι! Τέχνες, υψηλές αξίες, ιδανικά, επιτεύγματα, ανδραγαθήματα, σοφίες και άλλες τραγελαφικές φανφάρες επιστρατεύονται για να χτίσουν μια εικόνα, αντάξια με αυτήν που θα ήθελε ο Άνθρωπος να έχει αν κάποιος είχε τη φαεινή ιδέα ας πούμε, να τον κρίνει από τα παπούτσια του και μόνο. Και μάντεψε. Πέτυχε.

Για πολλά πολλά χρόνια, ο Άνθρωπος κοίταζε παπούτσια και έχτιζε εικόνα. Και το καλύτερο, οι περισσότεροι μάσησαν και ξέχασαν για λίγο τη ζωική τους προέλευση ή τη ζωώδη φρίκη που τους επέτρεπε να φιλοσοφούν. Παπουτσώθηκαν τα ύψιστα ιδανικά, ονόμασαν αναγκαιότητες τις φρίκες και πορεύτηκαν «ειρηνικά».

Κάποια στιγμή όμως, η Φύση σου δίνει τα παπούτσια στο χέρι.  Αξίες, σοφίες και σοφά ρητά ταπώνονται κατά ριπάς. Όχι, «δεν νικάει ο λύκος που τρέφουμε περισσότερο». Απλά, νικάει ο λύκος.

Κι ενώ η μισή ανθρωπότητα τρώει απανωτά άκυρα με τα Ανθρωποζώα που κατάφεραν να μας σαγηνεύσουν δίχως αύριο, για την άλλη μισή, είναι απλά άλλη μια μέρα στη Ζούγκλα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου