Κυριακή, 17 Δεκεμβρίου 2017

Χριστουγεννιάτικο Παραμύθι



ΜΙΑ ΦΟΡΑ εσείς θα πρέπει να είστε αυτή που θα παραλάβετε το μέλος, ως η μόνη συγγενής πρώτου βαθμού! Εσείς η ίδια από το ισόγειο, αίθουσα 3. Πρέπει να φροντίσετε άμεσα για την υγειονομική ταφή του μέχρι τις 4 το απόγευμα. Δυστυχώς χωρίς το πιστοποιητικό του νεκροταφείου δεν μπορούμε να σας δώσουμε το εξιτήριο για τη μητέρα σας.

Έψαχνε με αγωνία ένα τόσο δα τρέμουλο στο χείλι, μια ζάρα στο μέτωπο, κάτι τέλος πάντων που να πρόδιδε την πρωτότυπη μα κακόγουστη φάρσα και δεν. Η νοσοκόμα μιλούσε απόλυτα σοβαρά. Το ζάχαρο, η νοσηλεία, το πόδι της μητέρας της που έπρεπε κοπεί μέσα σε λίγες ώρες και τώρα της ζητούσαν να το πάρει και να τους το θάψει. Και δηλαδή πώς το κάνει κάποιος αυτό; Πας στο σφαγείο του νοσοκομείου, λες συγνώμη υπάρχει ένα πόδι για μένα, α, ναι αυτό είναι της μαμάς μου, αυτό να στο πρώτο τσιγκέλι, το γνώρισα από την ελιά στο μπούτι, στο ζυγίζουν, το βάζουν σε σακί, το ρίχνεις στον ώμο και πας μια και δυο να το θάψεις; Και πας… μια κουβέντα. Ούτε φράγκο στην τσέπη ούτε καν για λεωφορείο και το νεκροταφείο δυο ώρες δρόμος χωρίς έξτρα πόδι. Και μάλιστα το πόδι της μάνας της που ζωή να ‘χε, το ‘θρεφε σα Βούδας. Και το πιστοποιητικό; Πού το βάζεις το πιστοποιητικό; Γιατί θα μπορούσε να κάνει την καρδιά της πέτρα, να σκάψει έναν ωραιότατο λάκκο στον κήπο, να του ψάλει και μια ωραία ευχή και να του βάζει και κάνα γαρύφαλλο που και που. Όχι όμως, έπρεπε η ταφή να είναι λέει, υγειονομική. Που τί πάει να πει αυτό το πράγμα; Δηλαδή παίρνουνε τα πόδια, τα πάνε στο ειδικό τμήμα ποδιών του νεκροταφείου, τα πλένουνε με χλωρίνη, τους κάνουν πεντικιούρ και τα θάβουν σε εντελώς αποστειρωμένα χώματα μην τυχόν και δεν πάνε στον παράδεισο των ποδιών;

Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

Γυναίκα θα πει

Poster by Cuban artist José Gómez Fresquet (1967)


Μπορεί να τα έχεις ξαναδεί, μπορεί να ακούς φεμινισμούς και ισότητες και να σου ‘ρχονται στο κεφάλι τίποτα τσόκαρα που τα έχουν κάνει σαν τα μούτρα τους όλα αυτά, μπορεί απλά να έχεις φάει κέρατο και να είναι «όλες πουτάνες». Λίγο με νοιάζει. Αν εξετάσεις όμως τα δεδομένα και έχεις λίγα ψήγματα λογικής, ελπίζω κάτι θα αλλάξει. Αν όχι στο κεφάλι σου, ελπίζω στων παιδιών σου.

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

Κύπρος όπως… Αυστραλία


Να έχεις φάει την κρίση, να έχεις αναγκαστεί να φύγεις από την Ελλάδα, να σου κάθεται Κύπρος, να χαίρεσαι που τουλάχιστον θα είσαι εντελώς δίπλα στους δικούς σου και τώρα, πέντε χρόνια μετά, να έχεις καταφέρει να την επισκεφτείς μόνο μία φορά.

Πριν μεταναστεύσω στην Κύπρο, ένας από τους κύριους λόγους για να παρηγορώ συγγενείς και φίλους ήταν και η μικρή απόσταση. Δικό μας νησί μου λέγανε, μια ώρα δρόμος μου λέγανε, συνέχεια Αθήνα θα’ σαι μου λέγανε αλλά αυτό που δεν μου είπανε τότε είναι πόσο απομονωμένη είναι τελικά η Κύπρος ακόμη και για τους ίδιους τους ανθρώπους της.

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

2016. Ο απολογισμός: Πανικαπάθεια.


[photo: #zabou - Refugees - Petrofani, Cyprus - 2016 ]

Πρέπει να ήταν μακράν η χειρότερη χρονιά μου αυτή, μαζί με την ανθρωπότητα, εννοώ. Παρατηρώ όμως ότι το 2016 ήταν για τους περισσότερους μια κατάσταση πανικού και αφασίας. Μαζί. Μια κατάσταση που σε εξουθενώνει και σε αποκτηνώνει τη ίδια στιγμή.

Οι πανικαπαθείς νιώθουμε μόνιμο πανικό μαζί με μόνιμη απάθεια απέναντι σε ένα ασυνάρτητο συνονθύλευμα υπέροχων και φρικιαστικών πραγμάτων. Πλέον, δεν υπάρχει τίποτα να ακούσεις ή να διαβάσεις τριγύρω που δεν μοιάζει ουάου ή κακό. Ολόσωστο ή παντελώς λάθος. Αλλά τίποτα από όλα αυτά δεν θα σε σοκάρει για πάνω από 5 λεπτά και τίποτε δε θα σε γαληνέψει για έστω 2. Άμυνα το λες ή εξέλιξη. Όλα γίνονται πολύ γρήγορα και είσαι υποχρεωμένος να τηρήσεις τους νέους χρόνους με την απόλυτη προσοχή και συγκέντρωση. Χρυσόψαρου όμως.