Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

Κύπρος όπως… Αυστραλία


Να έχεις φάει την κρίση, να έχεις αναγκαστεί να φύγεις από την Ελλάδα, να σου κάθεται Κύπρος, να χαίρεσαι που τουλάχιστον θα είσαι εντελώς δίπλα στους δικούς σου και τώρα, πέντε χρόνια μετά, να έχεις καταφέρει να την επισκεφτείς μόνο μία φορά.

Πριν μεταναστεύσω στην Κύπρο, ένας από τους κύριους λόγους για να παρηγορώ συγγενείς και φίλους ήταν και η μικρή απόσταση. Δικό μας νησί μου λέγανε, μια ώρα δρόμος μου λέγανε, συνέχεια Αθήνα θα’ σαι μου λέγανε αλλά αυτό που δεν μου είπανε τότε είναι πόσο απομονωμένη είναι τελικά η Κύπρος ακόμη και για τους ίδιους τους ανθρώπους της.

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

2016. Ο απολογισμός: Πανικαπάθεια.


[photo: #zabou - Refugees - Petrofani, Cyprus - 2016 ]

Πρέπει να ήταν μακράν η χειρότερη χρονιά μου αυτή, μαζί με την ανθρωπότητα, εννοώ. Παρατηρώ όμως ότι το 2016 ήταν για τους περισσότερους μια κατάσταση πανικού και αφασίας. Μαζί. Μια κατάσταση που σε εξουθενώνει και σε αποκτηνώνει τη ίδια στιγμή.

Οι πανικαπαθείς νιώθουμε μόνιμο πανικό μαζί με μόνιμη απάθεια απέναντι σε ένα ασυνάρτητο συνονθύλευμα υπέροχων και φρικιαστικών πραγμάτων. Πλέον, δεν υπάρχει τίποτα να ακούσεις ή να διαβάσεις τριγύρω που δεν μοιάζει ουάου ή κακό. Ολόσωστο ή παντελώς λάθος. Αλλά τίποτα από όλα αυτά δεν θα σε σοκάρει για πάνω από 5 λεπτά και τίποτε δε θα σε γαληνέψει για έστω 2. Άμυνα το λες ή εξέλιξη. Όλα γίνονται πολύ γρήγορα και είσαι υποχρεωμένος να τηρήσεις τους νέους χρόνους με την απόλυτη προσοχή και συγκέντρωση. Χρυσόψαρου όμως.