Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

2016. Ο απολογισμός: Πανικαπάθεια.


[photo: #zabou - Refugees - Petrofani, Cyprus - 2016 ]

Πρέπει να ήταν μακράν η χειρότερη χρονιά μου αυτή, μαζί με την ανθρωπότητα, εννοώ. Παρατηρώ όμως ότι το 2016 ήταν για τους περισσότερους μια κατάσταση πανικού και αφασίας. Μαζί. Μια κατάσταση που σε εξουθενώνει και σε αποκτηνώνει τη ίδια στιγμή.

Οι πανικαπαθείς νιώθουμε μόνιμο πανικό μαζί με μόνιμη απάθεια απέναντι σε ένα ασυνάρτητο συνονθύλευμα υπέροχων και φρικιαστικών πραγμάτων. Πλέον, δεν υπάρχει τίποτα να ακούσεις ή να διαβάσεις τριγύρω που δεν μοιάζει ουάου ή κακό. Ολόσωστο ή παντελώς λάθος. Αλλά τίποτα από όλα αυτά δεν θα σε σοκάρει για πάνω από 5 λεπτά και τίποτε δε θα σε γαληνέψει για έστω 2. Άμυνα το λες ή εξέλιξη. Όλα γίνονται πολύ γρήγορα και είσαι υποχρεωμένος να τηρήσεις τους νέους χρόνους με την απόλυτη προσοχή και συγκέντρωση. Χρυσόψαρου όμως.