Τετάρτη, 4 Απριλίου 2018

Awe

Περιμένω τόσα αφύσικα και δεν θα ‘πρεπε. Με προγραμμάτισαν να έχω τον άνθρωπο τόσο υπερεκτιμημένο που κάθε μέρα τσακίζομαι από σύννεφα πανύψηλα αντί δηλαδή να στέκομαι πάνω από λάσπες και να τον καμαρώνω και να ενθουσιάζομαι και να ελπίζω και να περιμένω, πήγαν και μ’ έχωσαν τόσο πολύ ψηλά που δεν μπορώ να διακρίνω την αληθινή του διάσταση, δεν ξεχωρίζω καν την αληθινή του όψη. Ξέχασα το ζώο και στούμπωσα κι εγώ τον άνθρωπο με ιδιότητες μακρινές που δύσκολα χωρά η φύση του, τι λέω, η ίδια η Φύση, αυτή που τρώει και τρώγεται, αυτή η σαρωτική που επιτρέπει την εξέλιξη μόνο μετά από φυσικές επιλογές και άλλες φρίκες, που ορίζει τη ζωή ως καύσιμο και όχι αιώνια νίκη του πνεύματος επί της σαρκός και άλλα Φωτεινά. Στραβώθηκα με ποιήματα, τραγούδια, εικόνες ανύπαρκτες, ιδέες και άλλα υψηλά και δεν έμαθα τα χαμηλά, τα προσπέρασα, τα έχασα στις λάσπες και δεν μου ‘κοψε να ψάξω κιόλας.

Η ανάγκη να κατουρήσεις γύρω από πράγματα εξορίστηκε από τα λιγότερο δύσοσμα μα χειροποίητα ιδανικά. Ελπίδα, Ελευθερία, Αλληλεγγύη. Ειρωνεία. Ειδικά η Αγάπη. Πού πήγανε και τη σκεφτήκανε αυτή τη δύσκολη και υφάνανε τις ζωές μας γύρω της και μετά υφάνανε κι εμένα πάνω της, κάθε ίνα της είναι πια φλέβα μου και τώρα άντε ζήσε ζώο ανάμεσα σε ζώα κομμένα και ραμμένα αγάπη μα ζώα, που προσπαθούν τα έρμα και δεν τους βγαίνει, που πρέπει να ζουν και ν’ αναπνέουν αγάπη, που η αγάπη μέσα τους παλεύει με το ζώο κι αυτό έχει απέναντι τη φύση που το καταβροχθίζει γιατί Η Φύση Πάντα Νικάει.

Μοιράσαμε ρόλους, χαζεύουμε ιδανικά, ψωνίσαμε ιδέες και αντί να υποστούμε τη μία και μοναδική Μεγάλη Απογοήτευση και να προχωρήσουμε απλά ξεσκίζοντας ο ένας τις σάρκες του άλλου, εμείς θέλουμε μια ζωή τόσο ξένη που το μόνο φυσικό πια με δαύτην είναι να μας ταΐζει κάθε λίγο φρίκες. Όσο και να προσπαθώ, αντί να λιμάρω νύχια όσο κυρτώνουν, αυτό που θέλω, αυτό που θα ‘θελα πάντα είναι να τα μπήγω βαθιά στο χώμα και να σκάβω σαν ένας χοντρός τυφλοπόντικας χωμένος βαθιά σε ένα λαγούμι μόνο με το ταίρι και τα μικρά μου, μέσα μα μακριά απ΄τη φύση και να ‘ναι που λες, κολλημένοι όλοι πάνω μου χωρίς καμιά Ελπίδα, καμιά Ελευθερία, ποτέ την ανάγκη για Φως κι αντί γι’ Αγάπες, μονάχα την ανάγκη να κατουράμε γύρω από πράγματα. Μαζί.


Υπόκρουση:

   

[τρίμπιουτ στην εβδομάδα των soundracks και της κλασικής μουσικής, της μουσικής των κειμενογράφων όπως τη λέω, καθώς σου προσφέρει την απόλυτη απομόνωση για να γράψεις, με τη μόνη μαλακία πως τα μηχανικά ή νταουνιάρικα που γράφεις ταιριάζουν μόνο σε διαφημίσεις και μεγαλοβδομάδες καλή ώρα]

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου