Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018

Η Ψιλικατζού στο θέατρο VAULT!


Αρκετά χρόνια πριν, είχα λάβει ένα μήνυμα από τον Δημήτρη Καρατζιά που μου ζητούσε να ανεβάσει το πρώτο μου βιβλίο στο θέατρό του. Ούτε εκείνον ήξερα ούτε το VAULT για να είμαι ειλικρινής. Αισθάνθηκα τρομερά χαρούμενη αλλά και τελείως τρομαγμένη, βλέπεις δεν μου 'χε ξανατύχει να δω κείμενό μου στη σκηνή. Δυστυχώς, εκείνη την πρώτη φορά αλλά και μερικές ακόμη, το ανέβασμα του θεατρικού τσάκιζε για διάφορους λόγους. Ο Δημήτρης όμως επέμενε να το προσπαθεί. Ήταν σαφές από την πρώτη μας συνομιλία πως αυτό το κείμενο ήθελε να το ανεβάσει πάσει θυσία.



Για μεγάλο διάστημα απλά σταμάτησε να επικοινωνεί μαζί μου και θεώρησα πως δεν θα γινόταν ποτέ όταν ξαφνικά λίγες βδομάδες πριν, επανήλθε με ένα  μήνυμα: "σου 'χω μια έκπληξη μέσα στο 24ωρο....".

Η παρακάτω ανάρτηση ήταν η απάντησή του. Η παράσταση επρόκειτο να ανέβει στο θέατρο VAULT σε μόλις λίγες μέρες. Πανικός και τρομάρα.


Θα είμαι ειλικρινής. Το κομμάτι του βιβλίου που αφορά την υπογονιμότητα, το έγραψα σε ελάχιστες μέρες, το παρέδωσα στον εκδότη και δεν το ξαναδιάβασα ποτέ. Δεν άντεχα. Πραγματευόταν κάτι που δεν μπορούσα ούτε εγώ η ίδια να διαχειριστώ, ακόμη και μέχρι σήμερα που έχω ήδη δύο παιδιά. Όσο λοιπόν "μαύρο" ήταν το βιβλίο, έτσι περίμενα να είναι και η παράσταση.

Περίμενα κάτι δύσκολο και δραματικό, περίμενα μουντάδα και βαριές ατμόσφαιρες. Περίμενα το δύσκολο κομμάτι του βιβλίου, όχι μόνο να υπερισχύσει αλλά να επισκιάσει τα πάντα. Ναι, η ιστορία της υπογονιμότητας είναι το επίκεντρο αλλά συμβαίνουν και τόσα άλλα στο ψιλικατζίδικο της Νίκαιας και ήταν για μένα, τόσο πολύ σημαντικά.



Καθώς δεν ήξερα τη δουλειά του Δημήτρη Καρατζιά ως σκηνοθέτη, περίμενα να δω μόνο τα "ευπώλητα" θέματα του βιβλίου, τα αυτονόητα και μάλιστα ένα τσικ πιο δραματικά. Οι επιλογές του όμως μέχρι τότε στο VAULT που είχα αρχίσει πολύ δειλά να παρακολουθώ, καθώς και η εξαιρετική αισθητική του, άρχισαν να με προϊδεάζουν για τη διαφορετική και μη αναμενόμενη οπτική του.

Η επιλογή μιας συγκλονιστικής ηθοποιού, της Λένας Ουζουνίδου με επιβεβαίωσε, ενώ η ευφυής προσθήκη μιας δεύτερης φωνής που θα αβάνταρε το κείμενο και μάλιστα όχι οποιασδήποτε ηθοποιού αλλά της αγαπημένης Άννας Ψαρρά, σχεδόν με έκανε να μην μπορώ να περιμένω μέχρι να δω το έργο.

Η μέρα έφτασε και μια μικρή περιήγηση στο χώρο και το υπέροχο installation "Ψιλικά - Τσιγάρα" του Μάριου Βουτσινά και της Αναστασίας Δάλμα, λίγο πριν ανέβω στην αίθουσα, με πάγωσε.



Έχοντας γνωρίσει μόλις λίγη ώρα πριν τον Δημήτρη Καρατζιά, τον Μάνο Αντωνιάδη και τις δύο ηθοποιούς από κοντά, άρχισα να τρέμω. Το δε απίστευτο σκηνικό του Μάριου Βουτσινά, δεν βοήθησε καθόλου να ηρεμήσω. Ήταν τόσο επιβλητικό και πληθωρικό στο μαύρο φόντο, ξύπνησε τόσο έντονα συναισθήματα που νόμιζα πως είχα θάψει για τα καλά, που δεν μπορούσα στιγμή να ξεγελαστώ και να το ξεχάσω για να πάρω μια ανάσα, σε έπαιρνε και σε έβαζε από μόνο του στο κλίμα, χωρίς ηθοποιούς, χωρίς καν μουσική.



Το πολύ δύσκολο με το κείμενό μου ήταν πως δεν ήμουν απλά η συγγραφέας. Δεν ήταν δηλαδή η ιστορία που επινόησα, τυπώθηκε και τώρα θα παιζόταν στη σκηνή. Ήταν η ίδια η ζωή μου που θα έβλεπα τώρα και το χειρότερο, δεν είχα κανέναν έλεγχο στο πώς θα ήθελα να με δω και τι απ΄όσα είχαν δημοσιευτεί, θα λεγόταν.

Η Λένα Ουζουνίδου, παρότι εντυπωσιακή καθώς ήταν ντυμένη με το παραμυθένιο φόρεμα της "αλλιώτικης" Χιονάτης του Καρατζιά, ήταν εξαιρετικά ανθρώπινη και ζεστή από την πρώτη στιγμή. Προσπάθησε πολλές φορές να με ηρεμήσει, έλεγε και ξανάλεγε δεν θα δεις τη ζωή σου εδώ, θα δεις μια άλλη ζωή, θα δεις την ιστορία σου μέσα από τα μάτια κάποιου άλλου, απλά ένα αλλιώτικο παραμύθι. Σιγά, δεν θα είμαι εσύ, θα είμαι μια άλλη. Μάταιος κόπος βέβαια καθώς έβλεπα πως και η ίδια είχε πολύ άγχος. Η παρουσία μου στην πρεμιέρα δεν πρέπει να ήταν κάτι εύκολο για κανέναν από τους συντελεστές, ήμουν όμως το αναγκαίο κακό. :)





Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική στην κριτική μου, μα ξέροντας καλά κάθε λέξη και ιστορία του βιβλίου, η διασκευή και η σκηνοθεσία του Καρατζιά ήταν μια πολύ μεγάλη έκπληξη. Η επιλογή των κειμένων, η πανέξυπνη διασύνδεσή τους, το εύρημα της "αδελφής" και τα σημεία που επέλεξε να επεμβαίνει, ο εκπληκτικός τρόπος που το έκανε η Άννα Ψαρά, η εναλλαγή χιούμορ και δράματος ακριβώς τη στιγμή που το χρειαζόσουν ή όταν έπρεπε να σε ξαφνιάσει ή ακόμη, όταν δεν σε είχε σοκάρει ικανοποιητικά, όλα, τουλάχιστον ευφυή.

Αυτό όμως που δεν περίμενα καθόλου και με δεδομένο πως επρόκειτο για θεατρικό έργο μόλις 70 λεπτών, ήταν η αναφορά και στα άλλα, τα πιο κοινωνικά θέματα που πραγματευόταν το βιβλίο. Η φτώχεια, ο ρατσισμός, η γειτονιά και η Νίκαια του τότε, δεν τα είχε κανείς για αξιοσημείωτα όταν είχε εκδοθεί το βιβλίο. Όλοι είχαν εστιάσει στο "ριάλιτι" της υπογονιμότητας και ελάχιστοι στην εξίσου πυκνή ατμόσφαιρα μέσα στην οποία ζυμώθηκε η ιστορία.

Η μαεστρία της διασκευής και της σκηνοθεσίας του Καρατζιά που ήταν το λιγότερο εκπληκτική, δεν θα έκανε τόση εντύπωση χωρίς μια πραγματικά μεγάλη ηθοποιό. Δεν θα ήταν τίποτε τόσο καλά δεμένο, δεν θα είχα καν την τύχη να προσέξω το έργο σε τέτοια λεπτομέρεια χωρίς την υπέροχη ερμηνεία της Λένας Ουζουνίδου.

  ..."Οι απαντήσεις που έπαιρνα ήταν απίστευτες: «σιγά, η γυναίκα μου έχασε πέντε παιδιά μέχρι να τα καταφέρει», «ο Θεός είναι μεγάλος», «μικρή είσαι ακόμη, δεν πειράζει». Πείραζε όμως. Πολύ. Ήθελα να τους βουτήξω και να τους φωνάξω δυνατά μέσα στην ηλίθια μούρη τους ότι με πείραζε πολύ. Ότι η μίζερη και άθλια ζωή μου ήταν άδεια από εκείνη τη μέρα. Αλλά κρατιόμουν. Περίμενα να κλείσω το μαγαζί μου, χωνόμουν στο κρεβάτι μου και έκλαιγα σιωπηρά. Παρακαλούσα τον Θεό να μη με ξαναρωτήσει κανείς γι΄ αυτό. Δε μ΄ άκουσε όμως. Ποτέ..."...Πρόβα Ψιλικατζού - Ελένη Ουζουνίδου - Φωτογραφία : Μιχάλης Παπαδόπουλος

Δεν είμαι ειδική, δεν περιμένεις σίγουρα από εμένα να σου πω για το παίξιμο μιας τόσο μεγάλης ηθοποιού, όμως ως συγγραφέας που είχα την τιμή τα λόγια μου να βγουν από το στόμα, τα μάτια και κάθε πόρο του σώματός της, καθώς και ως άνθρωπος που την έβλεπα να πασχίζει με κόπο να κρατήσει τα δάκρυά της βιώνοντας την ιστορία μου, να τραγουδήσει σωστά, να με κοιτά τόσο στοργικά όταν έκλαιγα με λυγμούς ενώ έπαιζε, οφείλω να πω λοιπόν, πως αν η δουλειά ενός ηθοποιού είναι να καταφέρει να σε αγγίξει, εκείνη έκανε πολλά περισσότερα. Εύκολα.

Μια ολόκληρη αίθουσα ακολουθούσαμε συγκλονισμένοι το γαϊτανάκι γέλιου και δράματος που πρόσταζε η "Ψιλικατζού" και αν κρίνω από εμένα, την οικογένειά μου και τους φίλους που το είδαμε μαζί σε εκείνη την αξέχαστη πρεμιέρα, όλοι παρακαλούσαμε αυτή η μαγεία που ασκούσε πάνω μας η Ουζουνίδου να μην τελειώσει.



Η δε Άννα Ψαρρά ήταν πραγματικά αποκάλυψη. Περίμενα απλά μια συμπληρωματική μεν, αξιοπρεπή δε, παρουσία στο έργο με τη λογική να ξεκουράσει από τον βαρύ πρώτο ρόλο, ίσως και να εξιστορήσει τα διαδικαστικά, να πει τα πιο "βαρετά' της ιστορίας της υπογονιμότητας. Όμως καθώς το έργο είχε πολλές περισσότερες πτυχές απ΄ότι περίμενα και εκείνη τόσα περισσότερα να δώσει, ο ρόλος της ήταν κύριος και καίριος για την πλοκή και τα συναισθήματα του θεατή.

Η άνεσή της να αλλάζει άρδην το κλίμα παρεμβαίνοντας με τόση τέχνη στους μονολόγους της Ψιλικατζούς, να εξιστορεί σαν τέλεια παραμυθού ή να μιμείται μαγικά τους αστείους και σοβαρούς κάθε περιπέτειάς μου, ήταν απόλαυση.

Ήταν η Άννα που έδινε τις απαραίτητες ανάσες στην Ελένη να αντέξει όλο αυτό, ήταν εκείνη που έδινε το ρυθμό και το σύνθημα για τις μεγάλες στιγμές της πλοκής, ήταν και οι δυο τους μαζί η Ψιλικατζού. Γιατί εκεί έγκειται η ευφυΐα της διασκευής του Καρατζιά. Η Ψιλικατζού δεν είναι η πρωταγωνίστρια, είναι η Ελένη και η Άννα μαζί και γι' αυτό το απίστευτα έξυπνο δέσιμο των δύο ρόλων, αξίζει να δει κάποιος αυτό το συγκλονιστικό αποτέλεσμα.



Όταν πρωτοέμαθα για το ανέβασμα της Ψιλικατζούς, ο Δημήτρης εξίσου αγχωμένος και καθώς δεν άντεχε να περιμένει, μου έστελνε ό,τι υλικό είχε. Είχα πραγματικά εντυπωσιαστεί, κάθε άνθρωπος που είχε βάλει το χέρι του γι' αυτήν την παράσταση την είχε αγαπήσει και γι'αυτό μεγαλουργήσει. Ήταν εμφανές. Αυτό όμως που πραγματικά με σόκαρε ήταν το τραγούδι που την πλαισιώνει. Μου ζήτησε χίλια συγνώμη όταν το 'στειλε γιατί λέει ήταν πρόχειρο, ότι θα έκαναν καλύτερη ηχογράφηση, ότι... ότι...

Ήμουν στο γραφείο και μοιράστηκα το συγκλονιστικό κομμάτι "Άκου να δεις" του Μάνου Αντωνιάδη με λίγους συναδέλφους χωρίς να ξέρω τι με περιμένει. Κανείς μας δεν κατάφερε να το ακούσει ολόκληρο. Ακόμη και εκείνοι που δεν ήξεραν την ιστορία για την οποία γράφτηκε συγκινήθηκαν πολύ. Όλοι ρωτούσαν ποιός το έγραψε. Τώρα ξέρω. Ένας Λεμεshανός φυσικά. :)

Aμέσως μετά την παράσταση, άκουσα πολλούς να ρωτούν τον Μάνο Αντωνιάδη για να μάθουν ποιανού κομματιού διασκευή είναι αυτό το υπέροχο τραγούδι και όλοι τα 'χαναν μόλις μάθαιναν ότι είναι πρωτότυπο και μάλιστα πως το έγραψε εκείνος για την παράσταση. Μπορεί να είμαι άσχετη και άμουση μα να το θυμηθείς, αυτό το τραγούδι θα ταξιδέψει πολύ πιο μακριά από τη σκηνή της Ψιλικατζούς [όταν ανέβει online υπόσχομαι να βάλω και link].



Λίγες μέρες αφότου έμαθα για την παράσταση, είχαμε ένα πολύ άσχημο συμβάν στην οικογένειά μου. Ο Τάσος χρειάστηκε να νοσηλευτεί στην εντατική ενώ σώθηκε από θαύμα. Καταλαβαίνεις πως δεν είχα κανένα σκοπό να πάω στην πρεμιέρα, δεν είχα καν μυαλό και διάθεση για τίποτα, χώρια που τα πιτσιρίκια μας ήταν ακόμη σοκαρισμένα. Δυστυχώς, εκείνος δεν άκουγε κουβέντα. Με έβαλε να του υποσχεθώ πως ακόμη κι αν δεν έπαιρνε σύντομα το εξιτήριο, θα πήγαινα στη Αθήνα για την πρεμιέρα. Έστω για μία ημέρα. Ευτυχώς την ημέρα που θα ταξίδευα είχε βγει από το νοσοκομείο, ο κίνδυνος είχε περάσει και θα γινόταν καλά ενώ ακόμη πιο ευτυχώς, η μητέρα μου όπως πάντα ήταν εκεί. Όμως δεν είχα συνέλθει. Στο αεροπλάνο πάλευα πάλι με τις κρίσεις πανικού.

Όταν μπήκα στην αίθουσα λοιπόν, με το μαύρο φόντο και το σκηνικό να θυμίζει τόσα πολλά, έψαχνα να βρω παράθυρο, ήμουν σχεδόν σίγουρη ότι οι αίθουσες θεάτρων έχουν μεγάλα παράθυρα και μπαλκόνια μη σου πω. Έπαιρνα βαθιές ανάσες αλλά φοβόμουν πολύ μην με πιάσει ο πανικός και ρεζιλευτώ. Το γεγονός ότι θα έβλεπα το έργο με τον μπαμπά και την αδελφή μου δεν βοηθούσε καθόλου.

Ευτυχώς χρειάστηκαν ελάχιστα λεπτά για να με συνεπάρει η μαγεία της παράστασης και ξέχασα τους πανικούς όμως βοήθησε πολύ και το γεγονός ότι καθόμουν ανάμεσα στον Δημήτρη και τον Μάνο. Γελάγαμε και κλαίγαμε μαζί, αγκαλιαστήκαμε τόσες πολλές φορές από τη στιγμή που τους πρωτοείδα και στο τέλος, πάνω στη σκηνή υποκλιθήκαμε κιόλας στο κοινό που έκλαιγε μαζί με εμάς. Είναι μαγικό πράγμα το θέατρο. Τυχεροί οι άνθρωποί του. Δεν είχα ιδέα. Ευχαριστώ για την τιμή.


Η φωτογραφία είναι από το Boem Radio. Από αριστερά, Ελένη Ουζουνίδου, Δημήτρης Καρατζιάς, Κωνσταντίνα Δελημήτρου, Ειρήνη Δελημήτρου, Άννα Ψαρρά.

Όλοι οι συντελεστές:
Συγγραφέας: Κωνσταντίνα Δελημήτρου
Δραματουργική επεξεργασία – Διασκευή – Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καρατζιάς
Πρωτότυπη μουσική – Τραγούδι παράστασης: Μάνος Αντωνιάδης
Σκηνικά: Καρατζιάς Δημήτρης – Μάνος Αντωνιάδης – Μάριος Βουτσινάς
Κοστούμια – Installation “Ψιλικά -Τσιγάρα”*: Μάριος Βουτσινάς
Βοηθός: Αναστασία Δάλμα
Κατασκευή Κοστουμιών: Γεωργία Σάντυ
Σχεδιασμός φωτισμών: Βαγγέλης Μούντριχας
Βοηθός φωτιστή: Θοδωρής Μαργαρίτης
Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Παραγωγή: VAULT
Παίζουν: Ελένη Ουζουνίδου, Άννα Ψαρρά

Παρουσιάσεις:
Βασίλης Μπουζιώτης - Enikos: Η Ελένη Ουζουνίδου γίνεται... Ψιλικατζού!
ArtPlay: Ο κόσμος μέσα από τα μάτια μιας «Ψιλικατζούς»
Το Παρόν: Πολυχώρος VAULT THEATRE PLUS: «Η Ψιλικατζού» της Κωνσταντίνας Δελημήτρου
και στις προτάσεις της Athens Voice!

Κριτικές:
Θα μου επιτρέψεις να παραθέσω πρώτες τις δύο μπλογκοκριτικές για την παράσταση, δύο εξαιρετικών φίλων από την παλιά μπλογκογειτονιά:
Ο Asteroid ή κατά κόσμον Γιάννης Καρνεσιώτης έγραψε: "Η ΨΙΛΙΚΑΤΖΟΥ" - που μας αφορά
Ο Paulo Fuego ή κατά κόσμον Παύλος Λάμπρου του Boem Radio έγραψε: Μια Ψιλικατζού στο θέατρο

κι άλλες κριτικές!
Ματθαίος Λεωνίδας - Το Κουτί της Πανδώρας: «Η ψιλικατζού»: Πιο ανθρώπινη κι αληθινή από ποτέ
Αλέξης Κανατάς - Η Γέφυρα: «Η Ψιλικατζού» του Vault  μέσα από την ματιά του Αλέξη Κανατά για τη ΓΕΦΥΡΑ (gefira.gr)

Και η μεγάλη έκπληξη από τον Σταμάτη Κραουνάκη:




Επίσης, μας την έπεσαν και οι παπαράτσι του gossip-tv! :D




Και μια μικρή ιδέα από την παράσταση:

Δες  ένα τρίλεπτο βιντεάκι από τις πρόβες που εξασφάλισε το Gkoultouroblog, εδώ!

Πληροφορίες:
Το έργο θα παίζεται από την Τετάρτη 31 Οκτωβρίου έως την Κυριακή 3 Φεβρουαρίου.
Ημέρες: Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21:15 και Κυριακή στις 18:30
Πολυχώρος VAULT THEATRE PLUS
Μελενίκου 26, Γκάζι, Βοτανικός
Όλες οι πληροφορίες για το έργο, εδώ.
Πληροφορίες-κρατήσεις: 213 0356472 / 6949534889 και Viva.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου